«Απουσιάζει λόγω ασθενείας»

Μαριαλένα Σπυροπούλου, 03.08.2022

Σκέψεις με αφορμή ένα αθώο πείραμα σε κάποιο σχολείο της ελίτ.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα που διετέλεσα ψυχολόγος σε ένα σχολείο της ελίτ, κάναμε με τη συνάδελφό μου, που είχαμε αντικριστά γραφεία, ένα αθώο πείραμα. Η σκέψη μας ήταν ότι τα παιδιά που προετοιμάζονται να γίνουν οι ηγέτες του κόσμου στερούνται μιας στοιχειώδους παρατήρησης που θα τους φέρει σε επαφή με το πραγματικό, με αυτό που βρίσκεται εμπρός τους. 

Η εκπαίδευσή τους μπορεί να περιλάμβανε γλώσσες, ταξίδια, γνώσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι τα συντονίζει με την πραγματικότητα ή τα κάνει καλύτερους ανθρώπους. Κάθε φορά που μία από τις δυο μας απουσίαζε, η άλλη έβαζε μια μεγάλη ανακοίνωση στην πόρτα της ότι «Απουσιάζει λόγω ασθενείας». 

Και η άλλη απέναντι άνοιγε την πόρτα της για να παρατηρήσει πόσοι από τους μαθητές θα διάβαζαν την εν λόγω –ομολογουμένως ευανάγνωστη– ανακοίνωση. Τα αποτελέσματα για το «αθώο» πείραμά μας ήταν συντριπτικά. Ολα, μα όλα τα παιδιά (άνω των 15 ετών, αφού βρισκόμασταν σε λύκειο) έμπαιναν στο απέναντι γραφείο για να ρωτήσουν πού είναι η ψυχολόγος τους. Κανένα τους, όσο χρονικό διάστημα διήρκεσε αυτό το πείραμα, δεν διάβασε την ανακοίνωση.

Μας λέει κάτι αυτό το πείραμα;

Ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης με ένα «κλικ»

Στη διεύθυνση www.theacropolismuseum.gr, παρουσιάζεται, το σύνολο των εκθεμάτων, καθιστώντας τα προσβάσιμα στην παγκόσμια κοινότητα.

Ιστοχώρος για παιδιά

Για τους μικρούς φίλους του Μουσείου δημιουργήθηκε μία ειδική ιστοσελίδα, το www.acropolismuseumkids.gr. 

Η ιστοσελίδα απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 6-12 ετών και τα προσκαλεί να γνωρίσουν τον συναρπαστικό κόσμο του Μουσείου διασκεδάζοντας. Ευφάνταστα παιχνίδια, ευχάριστα βίντεο και μία σειρά από δημιουργικές δραστηριότητες τα παρακινούν να σκεφτούν, να ανακαλύψουν, να παίξουν, να πειραματιστούν και να δημιουργήσουν.

Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση: Ένα κακόγουστο σίριαλ

Μανώλης Κουτούζης

Παρακολουθούμε αυτές τις μέρες ένα νέο επεισόδιο ενός σίριαλ που έχει ξεκινήσει το 1982, όταν και καταργήθηκε ο θεσμός του επιθεωρητή στην ελληνική εκπαίδευση. Η κατάργηση αυτή θεωρήθηκε (ορθά) μια σημαντική νίκη για τον κλάδο των εκπαιδευτικών. Δεν χρειάζεται να επαναλάβω εδώ ούτε τους λόγους ούτε τα επιχειρήματα που οδήγησαν στην κατάργηση αυτή.

Έκτοτε έχουμε παρακολουθήσει τουλάχιστον δεκαπέντε επεισόδια με τους ίδιους (θεσμικούς) πρωταγωνιστές και την ίδια κάθε φορά κατάληξη. Από την μία μεριά η κεντρική εξουσία με εκφραστή τον/την εκάστοτε Υπουργό και από την άλλη ο εκπαιδευτικός κλάδος με εκφραστές τις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις. Στην μέση οι μαθητές (οι μόνοι που αξιολογούνται…) οι γονείς, η κοινωνία. Θα επιχειρήσω να επαναλάβω συνοπτικά τα επιχειρήματα που έχουν αναπτυχθεί σε έναν «διάλογο» ο οποίος ουδέποτε έχει καταλήξει σε συμφωνία ή συναίνεση. Είμαι βέβαιος ότι οι συμμετέχοντες σε αυτόν τον διάλογο γνωρίζουν πολύ καλά τα επιχειρήματα αυτά και επιλέγουν ποια θα αξιοποιήσουν κάθε φορά ανάλογα με την συγκυρία. Η διεθνής και η ελληνική επιστημονική βιβλιογραφία για την αξιολόγηση στην εκπαίδευση είναι πολύ πλούσια και καλύπτει όλο το φάσμα των πιθανών επιχειρημάτων υπέρ και κατά κάθε πιθανής μορφής αξιολόγησης.

Το Υπουργείο προτείνει για πολλοστή φορά την αυτοαξιολόγηση των εκπαιδευτικών μονάδων επικαλούμενο τα γνωστά (και εν πολλοίς σωστά) επιχειρήματα υπέρ της αυτοαξιολόγησης. 

Ενδεικτικά: αποτίμηση και βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου, αξιοποίηση των ιδιαίτερων φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών της μονάδας, ενεργοποίηση των εκπαιδευτικών αλλά και ικανοποίηση του αιτήματος για λογοδοσία στην κοινωνία. Σημειώνω ότι η αυτοαξιολόγηση διεθνώς θεωρείται (και είναι) η αντιπρόταση των εκπαιδευτικών απέναντι στην αυταρχική, απειλητική εξωτερική αξιολόγηση η οποία ελέγχεται με όρους παιδαγωγικούς, διδακτικούς, εκπαιδευτικούς.

10 οδηγίες προς εκείνους που τολμούν να διδάξουν

Η «απομαγνητοφώνηση» των μαθητικών συνομιλιών θα έφερνε στο προσκήνιο τη «γραμματική και το συντακτικό» ενός αισθήματος δυσαρέσκειας και έλλειψης ικανοποίησης από τη συμμετοχή τους στη σχολική ζωή και τη μαθησιακή διαδικασία, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα -κέντρο πιέσεων και αρένα ανελέητου ανταγωνισμού, στο οποίο τα περιθώρια για αυθορμητισμό, ανάληψη πρωτοβουλιών, άσκηση κριτικής, προώθηση διαλόγου -λειτουργίες που «δένονται» με ένα νήμα με τις ανάγκες και τις προδιαθέσεις της νέας γενιάς- «αραχνιάζουν» στα «πρακτικά» των διακηρύξεων της επίσημης εκπαιδευτικής πολιτικής.

Μέσα στο κύμα των μαθητικών επικρίσεων και της αμφισβήτησης της λογικής του υπαρκτού σχολείου ξεχωρίζει ένα πρόσωπο, ο εκπαιδευτικός.

Είναι ο «σημαντικός άλλος», η μόνη εμφανής φιγούρα της «ανώνυμης» σχολικής μηχανής, που στα «επεισόδια» των μαθητικών συζητήσεων παρουσιάζεται, υπαινικτικά, με μια θαυματουργική δύναμη, άλλοτε θεία και άλλοτε διαβολική, άλλοτε σαν φορέας σωτηρίας και άλλοτε σαν φορέας απώλειας.

Ο δάσκαλος που αγαπήθηκε και ο δάσκαλος που μισήθηκε, είναι προφανώς δύο διαφορετικά πρόσωπα, χαραγμένα βαθιά, στις εμπειρίες και στις αναπαραστάσεις όλων, μαθητών και αποφοίτων, μικρών και μεγάλων, γεγονός που υποδηλώνει τον κεντρικό ρόλο που πιστεύεται ότι διαδραματίζει ο εκπαιδευτικός στη σχολική «σταδιοδρομία» του μαθητή.

Βέβαια, η σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή είναι, στα βασικά και αποφασιστικά της σημεία, μια σχέση θεσμική, όσο κι αν πολλές φορές στα μάτια των μαθητών φαντάζει ως προσωπική.

 Αυτό σημαίνει ότι σε γενικές γραμμές προσδιορίζεται με νόμους και διατάξεις, ανεξάρτητα από τις προσωπικές διαθέσεις καθώς κάθε εκπαιδευτικός είναι «θεσμικά» υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει προς τους μαθητές του ένα minimum από την εξουσία που του παρέχει η θέση του στο σχολείο (διδασκαλία ορισμένης ύλης, εξέταση, βαθμολογία, απουσίες, ποινές, κ.λπ) πρακτική που δημιουργεί «αυτεπαγγέλτως» αντιθέσεις, σε κάποιες περιπτώσεις εκρηκτικές.

Όμως, αν είναι δύσκολη με τη συγκεκριμένη δομή και λειτουργία του υπαρκτού εκπαιδευτικού συστήματος, η λύση βασικών αντιθέσεων μεταξύ εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων σε διαπροσωπική βάση, είναι σίγουρο ότι η ανίχνευση του «μαύρου κουτιού» της αίθουσας διδασκαλίας και των μαθητικών βιωμάτων, οριοθετούν τα χαρακτηριστικά του «δασκάλου που αγαπήσαμε».

1. Η τάξη δεν είναι ενιαία!

Μαθήματα τηλεκπαίδευσης από το... παρελθόν!

 Όταν μια δασκάλα του Πειραματικού Σχολείου παρέδιδε μαθήματα από ραδιοφώνου στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο

   Εφ. "τα ΝΕΑ" : Ανδριώτης Νίκος Δουλφής Γιώργος Κυριακού Κατερίνα*
Η τηλεκπαίδευση φαντάζει στους περισσότερους από εμάς κάτι εξαιρετικά μοντέρνο και καινοτόμο. Κι όμως, τα πρώτα τηλεμαθήματα έγιναν το μακρινό... 1940! 

Τότε που, όπως προκύπτει από την ανέκδοτη βιογραφία της Αλεξάνδρας Μάνου, την οποία η εγγονή της έχει εμπιστευτεί στο Ιστορικό Αρχείο του Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Αθηνών στη Σκουφά, η πρωτοποριακή δασκάλα, μαζί με άλλους εκπαιδευτικούς, μόνο έναν μήνα μετά τη διακοπή των μαθημάτων λόγω του πολέμου, ξεκίνησε μαθήματα μέσω του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών - που είχε ιδρυθεί μόλις δυο χρόνια νωρίτερα.

«Η Αλεξάνδρα», γράφει η συνονόματη εγγονή της, «λαμβάνει εντολή να δουλέψει με απόσπαση στο Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού στη διεύθυνση Ραδιοφωνίας, για την "Σχολική Ωρα". Κάνει μαθήματα στα παιδιά σαν να βρίσκονται στην τάξη της, Ορθογραφία, Αριθμητική, αλλά κυρίως Γεωγραφία, Πατριδογνωσία και Χαρτογραφία, που φαίνεται ότι είναι το ιδιαίτερο αντικείμενο που της έχει ανατεθεί.

Το πρώτο μάθημα γίνεται στις 2 Δεκεμβρίου 1940 και περιλαμβάνει οδηγίες και επεξηγήσεις αλλά και εμψύχωση των παιδιών:

"Αγαπητά μου παιδιά,
Πολλά από σας με λαχτάρα με ρωτήσατε όταν ήλθα στο σπίτι σας "πότε θ' ανοίξει το σχολείο; Πότε θ' αρχίσουν τα μαθήματα;". Τις ίδιες ερωτήσεις μου κάματε κι εσείς οι άλλοι που έτυχε να με συναντήσετε έξω. Είδα στα παιδικά σας προσωπάκια ζωγραφισμένη τη λύπη. Αυτή τη λύπη την αισθανθήκατε γιατί χωριστήκατε από τους συμμαθητές σας, γιατί απομακρυνθήκατε από το αγαπημένο σας σχολείο.

Κι εμείς σας νοσταλγήσαμε. Και στο σχολειό μας, που τώρα είναι κλειστό, επειδή οι διδάσκαλοί σας, άνδρες και γυναίκες, βρίσκονται στην υπηρεσία της Πατρίδος, γίνεται αισθητή η απουσία σας. 

Οι χαρούμενες φωνούλες σας, τα γέλια και τα ξεφωνητά δεν ακούγονται στην ευρύχωρη αυλή του. Δεν θ' αργήσει, όμως, νά 'ρθη η ευτυχισμένη μέρα, υπερήφανά μου Ελληνόπουλα, που θα συναντηθούμε όλοι να πανηγυρίσουμε τη Νίκη της Μεγάλης μας Ελλάδος, την λευτεριά των σκλάβων αδελφών μας. Λευτεριά που την διεκδικεί ο γενναίος μας στρατός...

Σας νοιώθουμε καλά. Ξέρουμε πόσο πρόθυμοι είστε όλοι, πόσο διψάτε για μάθηση, πόσο αγαπάτε την πρόοδο. Για να κάνετε τώρα σχολική εργασία στο σπίτι σας, θα σας βοηθήσουμε από το ραδιόφωνο... Το θέλετε αυτό; Οποιος το θέλει ας σηκωθεί όρθιος. Εδώ, τα παιδάκια που έχω κοντά μου, όλα σηκωθήκανε. Και σεις που με ακούτε, ασφαλώς όρθιοι είσθε αυτή τη στιγμή. Αισθάνομαι και τη χαρά σας.
Για να αρχίσουμε τις ασκήσεις από το Ραδιόφωνο, θα περιορισθούμε εξ ανάγκης στα απολύτως απαραίτητα εφόδια. Προσέξτε παιδιά τι πρέπει να έχετε πάντοτε μαζί σας στις εκπομπές μας... (δίνει οδηγίες και κατάλογο υλικών). 

Εμπρός, παιδιά, ανοιχτά τα πρόχειρά σας και το μολύβι στο χέρι."

Εργασίες με... mail. Τα παιδιά αναλαμβάνουν να ετοιμάζουν εργασίες που στέλνουν ταχυδρομικώς

Ας σκεφτούμε τα «πρωτάκια» μας

του Νίκου Σαλτερή, δημοσιεύτηκε στο protagon

Δεν έχουμε το δικαίωμα να στερούμε από τους μαθητές της Α’, Β’ Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου την επαφή με τη σχολική αίθουσα. Η έλλειψή της θα επιδράσει αρνητικά στο πώς θα αναπτυχθούν ως μελλοντικοί αναγνώστες, δηλαδή ως καλλιεργημένοι και ενεργοί πολίτες.  Νίκος Σαλτερής

 

Νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία έκλεισαν Παρασκευή 13 Νοεμβρίου. Εσπευσμένα και χωρίς η Πολιτεία να επιτρέψει στους δασκάλους να «αποχαιρετήσουν» τους μαθητές και να εξηγήσουν, ιδιαίτερα στους μικρότερους, πώς «θα γίνεται το μάθημα» το επόμενο χρονικό διάστημα. Σε αντίθεση με τα κομμωτήρια, για τα οποία υπήρξε ρύθμιση να μην κλείσουν αιφνιδιαστικά (και βεβαίως να ξανανοίξουν πρώτα).

Έτσι, οι μαθητές στερήθηκαν τη ζωντανή διδασκαλία και παράλληλα τις ευκαιρίες κοινωνικοποίησης που προσφέρει το σχολείο, ενώ οι γονείς τους φορτώθηκαν ένα επιπλέον βάρος, που συχνά τους οδηγεί σε απόγνωση. Κι όλα αυτά, γιατί ως Πολιτεία και στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας, σταθήκαμε ανίκανοι να προστατεύσουμε τη λειτουργία των σχολείων.

 Έκτοτε, η εξ αποστάσεως διδασκαλία λειτουργεί σχετικά ικανοποιητικά παρά τις όποιες δυσκολίες, κενά και αδυναμίες της, που αναδεικνύουν καθημερινά εκπαιδευτικοί και γονείς, οι οποίοι και τη στηρίζουν. Αντιθέτως, το υπουργείο Παιδείας, η Πολιτεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν εξάντλησαν τις δυνατότητές τους να πράξουν κάτι παρόμοιο. Αποτέλεσμα αυτού είναι να συνεχίζονται πολλά από τα τεχνικά προβλήματα που παρουσιάστηκαν στο πρώτο κλείσιμο των σχολείων και ακόμα μεγάλος αριθμός μαθητών να μη διαθέτει κατάλληλα ψηφιακά εργαλεία και γρήγορες συνδέσεις στο διαδίκτυο. 

 

Εν τω μεταξύ, οι διακοπές των Χριστουγέννων έφτασαν, η εξ αποστάσεως διδασκαλία σταμάτησε και η υπόθεση κανονικής επαναλειτουργίας Νηπιαγωγείων και Δημοτικών στις 8 Ιανουαρίου φαίνεται πως δύσκολα θα επιβεβαιωθεί, παρά την επιθυμία όλων. Είναι πλέον ορατό ενδεχόμενο ο χρόνος λειτουργίας των σχολείων ως τα τέλη του Ιανουαρίου να ταυτίζεται με την εξ αποστάσεως διδασκαλία. 

30 φωτογραφίες κοριτσιών που πηγαίνουν στο σχολείο απ΄όλο τον κόσμο

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας: 30 συγκλονιστικές φωτογραφίες κοριτσιών που πηγαίνουν στο σχολείο απ΄όλο τον κόσμο
Κάθε παιδί αξίζει μια ευκαιρία στην εκπαίδευση, αλλά δυστυχώς τα νέα κορίτσια και οι γυναίκες - το ήμισυ του πληθυσμού - σπάνια έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τα αγόρια στην μάθηση, την μελέτη και την επιτυχία.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, 65 εκατομμύρια κορίτσια δεν πηγαίνουν στο σχολείο και από τα 774 εκατομμύρια άτομα που είναι αναλφάβητοι σε όλο τον κόσμο, τα δύο τρίτα είναι γυναίκες. 

Υπάρχουν 33 εκατομμύρια λιγότερα κορίτσια στο δημοτικό σχολείο από αγόρια. Και η εκπαίδευση σώσει πραγματικά ζωές: Αν κάθε γυναίκα σε ολόκληρη την υφήλιο είχε πρόσβαση στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι θάνατοι από την παιδική ηλικία θα μειώνονταν κατά το ήμισυ.
Για να γιορτάσει την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η HuffPost συγκέντρωσε 30 φωτογραφίες κοριτσιών που πηγαίνουν στο σχολείο απ΄όλο τον κόσμο.

 

Οι φωτογραφίες περιλαμβάνουν κορίτσια όλων των ηλικιών από τη Ινδία, την Κίνα, τη Ζιμπάμπουε, τη Συρία και το Πακιστάν και είναι απόδειξη ότι όλα τα παιδιά πρέπει να έχουν ίσο δικαίωμα στην εκπαίδευση, ανεξάρτητα από το φύλο τους.

 Όλες οι φωτογραφίες (εδώ)

Το πρώτο Πανεπιστήμιο Τρίτης Ηλικίας στην Ελλάδα

Στις 4 Φεβρουαρίου, το πρώτο Πανεπιστήμιο Τρίτης Ηλικίας ανοίγει τις πόρτες του στην περιοχή του Κεραμεικού, στην Αθήνα.
Όσοι είναι άνω των 65 ετών θα κάτσουν ξανά στα θρανία για να διδαχθούν Ευρωπαϊκή Ιστορία, Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και Θεατρικό Παιχνίδι. Η πρωτοβουλία αυτής της δράσης ανήκει στη Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση People Behind, που λειτουργεί από το 2017. «Για εμάς δεν μετράει η οικονομική επιφάνεια, αλλά η διάθεση του ανθρώπου να παραμείνει ενεργός» αναφέρει η συνιδρύτρια του Μη Κερδοσκοπικού Οργανισμού Μαρία Αστερίου, που μίλησε στην «Αυγή» για την προσπάθειά τους να δώσουν ευκαιρίες στα άτομα τρίτης ηλικίας να ενεργοποιηθούν.

Σε έναν κόσμο γεμάτο οικονομικές ανισότητες, κοινωνικούς αποκλεισμούς και περιθωριοποίηση των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας, η δημιουργία του Πανεπιστημίου θα δώσει νέα πνοή σε εκείνους που αισθάνονται ότι δεν μπορούν να είναι ενεργά μέλη του κοινωνικού γίγνεσθαι. Τα προγράμματα του Πανεπιστημίου στηρίζονται κατά βάση στη δια βίου μάθηση, την ψηφιακή εκπαίδευση, την ενίσχυση του εθελοντισμού και την επαφή των διαφορετικών γενεών. 

Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε από δύο φίλες, τη Μαρία Αστερίου και τη Μαρία Ηλιοπούλου, οι οποίες άρχισαν να παρατηρούν -στο οικογενειακό και έπειτα στο κοινωνικό τους περιβάλλον- σε πόσο μεγάλο βαθμό αλλάζει η ζωή του ανθρώπου μετά τη συνταξιοδότηση και πόσο λίγες αφορμές έχει για να βγει από το σπίτι του και να παραμείνει δραστήριος. «Εμείς θέλουμε να δώσουμε την αφορμή σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται να βγει από το σπίτι του και να συμμετέχει σε δραστηριότητες που τον κάνουν να νιώθει καλά» επισημαίνει η Μ. Αστερίου. 

«Κενά παιδιά»...

«Κενά παιδιά»: Το άρθρο του ψυχιάτρου Λουίς Ρόχας Μάρκος

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα «κοσμήματά» μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση καταστροφική!
Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας πρόσφεραν στατιστικές κάθε φορά και πιο ανησυχητικές σχετικά με την οξυμένη και επίμονη αύξησης παιδικής ψυχασθένειας που τώρα έχει φτάσει αναλογίες επιδημίας:

Οι στατιστικές δεν ψεύδονται:
• 1 κάθε 5 παιδιά έχει προβλήματα ψυχικής υγείας
• παρατηρήθηκε αύξηση 43% στη Δ.Ε.Π.Υ.( Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας)
• παρατηρήθηκε αύξηση 37% στην εφηβική κατάθλιψη
• παρατηρήθηκε αύξηση 200% στον αριθμό των παιδικών (μεταξύ 10 και 14 ετών) αυτοκτονιών

Τι συμβαίνει και τι κάνουμε λάθος;
Τα σημερινά παιδιά βρίσκονται σε υπερδιέγερση και είναι γεμάτα υλικά δώρα, αλλά στερούνται των βασικών για μια υγιή παιδική ηλικία, όπως:
• συναισθηματικά διαθέσιμους γονείς
• όρια ξεκάθαρα βαλμένα
• υπευθυνότητα
• ισορροπημένη διατροφή και επαρκή ύπνο
• κίνηση εν γένει και ειδικά στην ύπαιθρο
• δημιουργικό παιχνίδι, κοινωνική αλληλεπίδραση, ευκαιρίες για μη-καθοδηγούμενο παιχνίδι και «ευκαιρίες» για να…βαριούνται

Αντιθέτως, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά χόρτασαν από:

Μπορεί το σχολείο να διαπαιδαγωγήσει, όταν οι γονείς αντιδιαπαιδαγωγούν;

Νίκος Τσούλιας alfavita

Έχουμε αναφερθεί κατ’ επανάληψη στην ελλειμματικότητα του παιδαγωγικού περιεχομένου των γονέων απέναντι στα παιδιά τους αλλά και στις σχέσεις τους με το σχολείο.

Όσο οι κύριοι θεσμοί της αγωγής, οικογένεια και σχολείο, δεν συνεργάζονται συστηματικά και δημιουργικά στο ζήτημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης των μαθητών / μαθητριών δεν μπορεί να αλλάξει το σημερινό εν πολλοίς παραδοσιακό και αναποτελεσματικό σχήμα παιδείας και μόρφωσης.

Ωστόσο, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που επιβαρύνει επιπρόσθετα την κακοτεχνία του παιδαγωγικού μας σκηνικού. Οι γονείς αντιδιαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους. Δεν τα μαθαίνουν και δεν τα εξασκούν στα μεγάλα προτάγματα της παιδαγωγικής ούτε σε έναν ουμανιστικό αξιακό κώδικα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έτι περαιτέρω τους καλλιεργούν την ανευθυνότητα και την έλλειψη σεβασμού.

Σε παλιότερους καιρούς, σε εποχές του συντηρητικού ή και αυταρχικού σχολείου, οι γονείς στις τριμερείς συναντήσεις «εκπαιδευτικών – μαθητών – και των ιδίων» έπαιρναν σχεδόν εξ ορισμού το μέρος των εκπαιδευτικών και ήσαν υπέρ του δέοντος αυστηροί έναντι των παιδιών τους. Σήμερα στους καιρούς της διευρυμένης δημαγωγίας και του διάχυτου λαϊκισμού η εικόνα έχει αντιστραφεί. Οι γονείς υπερασπίζονται τα παιδιά τους ακόμα και όταν καταφανώς κάνουν λάθος! Πήγαμε δηλαδή από τη μια λανθασμένη άκρη στην άλλη εξίσου ή και περισσότερο λανθασμένη άκρη…

Η Cosco στην εκπαίδευση…

Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός και COSCO SHIPPING Charity Foundation, συνεργάζονται και υλοποιούν το πρόγραμμα «Children Included», με σκοπό την υποστήριξη 2.180 παιδιών, που προέρχονται από οικονομικά ασθενέστερες οικογένειες, απειλούμενες με κοινωνικό αποκλεισμό.

Το πρόγραμμα αφορά, με βάση την πρόταση, την «υποστήριξη» των μαθητών (6-18 ετών) που προέρχονται από ασθενέστερες οικογένειες, απειλούμενες από κοινωνικό αποκλεισμό. Για τους μαθητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προβλέπει χορηγία σε 80 μαθητές της Γ’ Λυκείου, όσον αφορά την κάλυψη των εξόδων προετοιμασίας (φροντιστήρια) για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Για τους μικρότερους μαθητές αφορά δράσεις όπως αθλητισμός, ρομποτική, φύτευση δέντρων, επισκέψεις σε μουσεία, κ.ά.

 
Ανακοίνωση για το πρόγραμμα τηε ΕΛΜΕ Πειραιά

Η ΕΛΜΕ Πειραιά θεωρεί ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν έχει καμία σχέση ούτε με την υποστήριξη ευάλωτων μαθητών, ούτε με τους σκοπούς που διακηρύττει. Σε ανακοίνωσή της επισημαίνει:
«Το πρόγραμμα αυτό αφορά ψίχουλα που πέφτουν από το φαγοπότι των υπερκερδών της “Cosco”, που προκύπτουν από το πώς ακριβώς οδηγεί ολόκληρες οικογένειες εργατών, στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά, στον “κοινωνικό αποκλεισμό”, τον οποίο υποτίθεται θέλει να απαλύνει.
Αφορά την εξαγορά του Πειραϊκού λαού για τη δημιουργία φιλολαϊκού προφίλ, τόσο γιατί η “Cosco” είναι γνωστή στον Πειραιά για τις “κινέζικες” εργατικές συνθήκες που επιβάλει, όσο και ενόψει του νέου “Master Plan” της “Cosco” στον Πειραιά.
Να θυμίσουμε ότι η “Cosco” επιβάλει ατομικές συμβάσεις εργασίας 12 ημερών το μήνα και 660 ευρώ μισθό. Αλήθεια, πώς ένας γονιός μπορεί να καλύψει τα έξοδα προετοιμασίας για τις πανελλαδικές εξετάσεις με τέτοιους μισθούς πείνας;

Νέα "ήθη", νέα "έθιμα"!

Σύμφωνα με εγκύκλιο του υπουργείου διοικητικής μεταρρύθμισης, η οποία ερμηνεύει την απόφαση για τροποποίηση του πλαισίου λειτουργίας των σχολικών επιτροπών, νομικών προσώπων των δήμων, στη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου, από τα 11 μέλη, συμμετέχουν 9 μέλη που ορίζει η παράταξη του δημάρχου και 2 που ορίζουν οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης. Επίσης στην επιτροπή συμμετέχουν και 4 μέλη,  υποχρεωτικώς οριζόμενα  από τις σχολικές μονάδες (αρχαιότεροι διευθυντές, εκπρόσωπος γονέων).   
Οι σχολικές επιτροπές έχουν 15μελές διοικητικό συμβούλιο και διαχειρίζονται τις επιχορηγήσεις που προορίζονται για τα σχολεία και γενικότερα ό,τι έχει σχέση με διαχείριση της καθημερινότητας των σχολείων.

Ουσιαστικά η νέα αυτή εγκύκλιος, απροκάλυπτα, ακυρώνει κάθε έννοια αντιπροσωπευτικής εκπροσώπησης, μιας και σε πολλές περιπτώσεις η παράταξη του δημάρχου δεν έχει την πλειοψηφία μετά τις τελευταίες εκλογές. Δηλαδή ο λαός δεν έδωσε απόλυτη πλειοψηφία και έδωσε με την ψήφο του εντολή συνεργασίας των δημοτικών κινήσεων. Συνεργασία τουλάχιστον σε απλά θέματα, λέμε τώρα!

Ακόμα η νέα αυτή εγκύκλιος ακυρώνει και κάθε διάθεση συμμετοχής σε τέτοιου είδους όργανα. Ποιο είναι το νόημα της συμμετοχής σε ένα όργανο όπου 9 μέλη θα στηρίζουν την πολιτική αυτού που τους διόρισε; Τα 2 τι θα κάνουν; Θα καταγράφουν την αντίθετη άποψη; Και θα σπαταλούν πολύτιμο χρόνο να πείσουν για αυτονόητα πολλές φορές θέματα, εισπράττοντας το κόστος διαφωνίας, χαρακτηριζόμενοι ενίοτε και γραφικοί, όταν επιμένουν και δεν συντάσσονται με αυτό που επιθυμεί η διοίκηση! Υπάρχουν πιο ανώδυνοι τρόποι να καταγράφονται οι διαφωνίες, μια ανακοίνωση, μια ανάρτηση και θα καλύπτονται πολιτικά.

«Ο Ψύλλος»

«Ψύλλος» είναι ο τίτλος μιας χειρόγραφης εφημεριδούλας που συντάσσει και εκδίδει ένας δωδεκάχρονος μαθητής σ΄ένα απομονωμένο χωριό της ορεινής Ολυμπίας, ο οποίος ταυτίζεται τόσο με την εφημερίδα του, ώστε κανείς πια δεν τον φωνάζει με το μικρό του όνομα.

Η τακτική ταχυδρόμηση της εφημερίδας του σε διάφορα μέρη και τα γράμματα που λαμβάνει ως απάντηση, είναι ο μόνος τρόπος να ταξιδεύει, να ξεφεύγει νοερά από τα στενά όρια του χωριού. 
Για τους γονείς του, ανθρώπους του μεροκάματου, είναι μια ασχολία χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, ενώ για τους συγχωριανούς του, μια γραφικότητα προς χλευασμό. Μέχρι που καταφθάνει από την Αθήνα μια δημοσιογράφος, για να πάρει συνέντευξη από το νεαρό «εκδότη». Το απροσδόκητο ενδιαφέρον της πρωτεύουσας θα μεταστρέψει την πεποίθηση όλων για την αξία της φυλλάδας, όμως ο μαθητής θα παραμείνει πιστός στους στόχους και τις επιθυμίες του.

Ο «Ψύλλος» είναι φτιαγμένος από γνήσια υλικά, όπως η εφημεριδούλα που έδωσε το αρχικό ερέθισμα στο σκηνοθέτη. Γνήσιες και σεμνές οι ερμηνείες. Συναίσθημα, αυθεντικότητα, φρεσκάδα. Ο Δημήτρης Σπύρου αφηγείται με άμεσο τρόπο μια ιστορία που τον συγκινεί. Χωρίς να καταφεύγει σε διανοουμενίστικα τεχνάσματα για να μεταδώσει τη συγκίνησή του στο θεατή. Χωρίς να εκβιάζει τη συμμετοχή μας.
 Πρόκειται για μία βραβευμένη ταινία στο φεστιβάλ του Βερολίνου και στα φεστιβάλ Σικάγου το 1991.

Το link για την εκπαιδευτική αξιοποίηση της ταινίας.
http://o-psyllos.blogspot.gr/p/blog-page_2381.html

Για τη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο σχετικά με την προσχολική αγωγή

Δελτίο τύπου του Συλλόγου εκπαιδευτικών Κερατσινίου-Περάματος «Ν. Πλουμπίδης» μετά τη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας για τα προβλήματα που παρουσιάζονται στις εγγραφές σε σχέση με τη δίχρονη προσχολική αγωγή. 
Στην ανακοίνωση αναφέρονται λεπτομέρειες για τις προτάσεις για νέες αίθουσες, τα προβλήματα και τις δυσκολίες που υπάρχουν και είναι έμμεση απάντηση στη θέση που διατυπώθηκε "Στον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας τα πράγματα είναι καλύτερα" στην ανάρτηση "Υποχρεωτική προσχολική αγωγή. Τι θα γίνει στον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας."εδώ

<Την Παρασκευή 14 Ιουνίου απασχόλησε το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας το ζήτημα του τρόπου που εφαρμόζεται η Υποχρεωτική Δίχρονη Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση στον Δήμο. Το θέμα το έφερε προς συζήτηση εκτός ημερησίας διάταξης η Λαϊκή Συσπείρωση Κερατσινίου-Δραπετσώνας και τελικά αποφασίστηκε να συμπεριληφθεί ως ένα από τα θέματα που θα συζητηθούν.
Αργά το βράδυ ύστερα από πολύωρη αναμονή ο εκπρόσωπος της Λαϊκής Συσπείρωσης έκανε εισήγηση στο θέμα αναδεικνύοντας κάποια από τα προβλήματα που έχουν προκύψει.

Στη συνέχεια ο πρόεδρος του Συλλόγου μας κ. Βατίστας Βασίλης ζήτησε και πήρε τον λόγο παραθέτοντας τα προβλήματα που έχουν προκύψει κατά την περίοδο των εγγραφών στα νηπιαγωγεία που είναι και δείκτης του αντιεκπαιδευτικού σχεδιασμού εφαρμογής του μέτρου από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας, της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Πειραιά αλλά και του Δήμου. Θύματα του αντιεκπαιδευτικού σχεδιασμού και της αναλγησίας όλων των παραπάνω εμπλεκόμενων φορέων είναι τα ίδια τα νήπια και προνήπια και οι γονείς τους που έχουν ήδη υποστεί απίστευτη ταλαιπωρία.
Μεγάλη πίεση και απαξίωση έχουν δεχτεί και οι ίδιες οι προϊστάμενες νηπιαγωγοί που καλούνται εκτός από την εντατικοποίηση της δουλειάς για να ανταποκριθούν στον όγκο των εγγραφών να φορτώνονται και τις συνέπειες του αντιεκπαιδευτικού σχεδιασμού, καθώς τεχνηέντως η διεύθυνση μεταφέρει σε αυτές τις ευθύνες της ταλαιπωρίας μαθητών και γονιών από τις μεγάλες μετακινήσεις που υπόκεινται από τον τόπο κατοικία τους, προκειμένου να εγγραφούν σε άλλα νηπιαγωγεία, καθώς κρίθηκαν ως υπεράριθμα παρά τα ήδη πολυπληθή τμήματα.

Υποχρεωτική προσχολική αγωγή. Τι θα γίνει στον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας.

Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει αναστάτωση των γονέων, και στον Δήμο Κερατσινίου Δραπετσώνας, για το νηπιαγωγείο που θα φοιτήσει το παιδί τους την επόμενη σχολική χρονιά.
Μετά την ολοκλήρωση των εγγραφών στα Νηπιαγωγεία, σε αρκετούς από τους 114 δήμους που μπήκαν στο πρόγραμμα εφαρμογής της Δίχρονης Προσχολικής Αγωγής για το σχολικό έτος 2019-2020, εμφανίζεται οξυμένο πρόβλημα στέγασης των παιδιών.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι δήμοι δεν φρόντισαν και δεν διεκδίκησαν τα απαραίτητα κονδύλια για να προετοιμαστούν, ώστε να είναι έτοιμες οι αίθουσες για να υποδεχτούν τα νήπια. Παράλληλα δεν υπήρξε κάποια έξτρα χρηματοδότηση, από το κρατικό προϋπολογισμό, ώστε να λυθούν τα προβλήματα των κτιριακών υποδομών. Στον Πειραιά το πρόβλημα είναι μεγάλο και θα υπάρξουν μετακινήσεις νηπίων όπου βρεθούν αίθουσες.

Στον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας τα πράγματα είναι καλύτερα και σύμφωνα με τις δεσμεύσεις της δημοτικής αρχής τον Σεπτέμβριο θα είναι έτοιμες οι αίθουσες για να στεγάσουν όλα τα νήπια. 

Στα Νηπιαγωγεία που αφορούν τον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας τα υπεράριθμα νήπια-προνήπια ανέρχονται στα 150. Οι νέες αίθουσες που απαιτούνται θα λειτουργήσουν στη Χαραυγή (1 αίθουσα), στη Δραπετσώνα (3 αίθουσες), στην περιοχή οικοπέδου Αναγνωσταρά (2 αίθουσες), στο προαύλιο του 11ο ΔΣ Κερατσινίου (1 αίθουσα), και στο προαύλιο του 5ου ΔΣ Κερατσινίου (1 αίθουσα). Οι δυσκολίες φαίνεται να έχουν ξεπεραστεί και δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Αναμένονται οι τελικές ανακοινώσεις.

Οπωσδήποτε οι λύσεις που προτείνονται δεν είναι οι ιδανικότερες, είναι λύσεις ανάγκης, υποδεέστερες των παιδαγωγικών απαιτήσεων, αλλά είναι ένα ξεκίνημα προς τη σωστή κατεύθυνση για την υλοποίηση του νόμου και βέβαια δεν θα μείνουν παιδιά εκτός νηπιαγωγείου. 

Από εδώ και πέρα οι δήμοι οφείλουν να διεκδικήσουν χρηματοδότηση και να προγραμματίσουν τις ανάγκες τους για τα επόμενα χρόνια. Π.χ στην περιοχή της Χαραυγής υπάρχουν τα 7 κτίρια της ΝΑΦΘΑ στα οποία, εάν υπήρχε ο προγραμματισμός και ο σχεδιασμός θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αίθουσες νηπιαγωγείου με τις καλύτερες προδιαγραφές.

ΥΓ1. Το θέμα της στέγασης των νηπίων συζητήθηκε και στο δημοτικό συμβούλιο σε μια βάση αντιπαράθεσης. Δόθηκαν οι αναγκαίες διευκρινήσεις και διαβεβαιώσεις. Όμως είναι από τα θέματα που μπορούν να ενώσουν τις παρατάξεις και να υπάρξει ένας κοινός σχεδιασμός και εδώ το μαχαίρι το έχει ο έχων την εξουσία.

ΥΓ2.Η εκπαιδευτική κοινότητα από την αρχή είναι υπέρ της εφαρμογής του νόμου 4521/2018, σε βάθος τριετίας για την υποχρεωτική προσχολική αγωγή υπογραμμίζοντας το τεράστιο πρόβλημα σχολικής στέγης για όλες τις βαθμίδες ιδίως για το νηπιαγωγείο. 

Η ΚΕΔΕ είναι κατά της Δίχρονης Δημόσιας και Δωρεάν προσχολικής αγωγής /εκπαίδευσης και τελευταία προτείνει να υπάρξει πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία οι γονείς θα μπορούν προαιρετικά να επιλέξουν αν επιθυμούν τα παιδιά τους να φοιτήσουν σε νηπιαγωγεία ή παιδικούς σταθμούς.

Van Gogh Art

Van Gogh Art

ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΟ ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ο Δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας στο πλαίσιο της καλλιέργειας της καλλιτεχνικής αγωγής και της δημιουργικότητας των νέων διοργανώνει και φέτος το Μαθητικό Καλλιτεχνικό Φεστιβάλ από τη Δευτέρα 10 Ιουνίου έως το Σάββατο 15 Ιουνίου, στο Πολιτιστικό κέντρο «Αντ. Σαμαράκης» (Μ. Ασίας 24- Κερατσίνι) και ώρες 7 μ.μ. έως 9 μ.μ.

 
Τα σχολεία που θα συμμετάσχουν στο Μαθητικό Καλλιτεχνικό Φεστιβάλ, 

είναι το 15ο Δημοτικό Κερατσινίου με θεατρικό και με εικαστική έκθεση και χορωδία, 

το 12ο Δημοτικό Κερατσινίου με θεατρική παράσταση, 

το 1ο Γυμνάσιο Δραπετσώνας με εικαστικά, 

2ο Λύκειο Δραπετσώνας με θεατρική παράσταση, 

το 1ο Λύκειο Κερατσινίου με τη θεατρική παράσταση, 

το 2ο Λύκειο Κερατσινίου με θεατρική παράσταση και προβολή 2 ταινιών μικρού μήκους, 

το 5ο Δημοτικό Κερατσινίου με θεατρική παράσταση και το 1ο Ε.Π.Α.Λ Δραπετσώνας με μουσικό συγκρότημα του σχολείου.

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο! Είμαστε με τον Άλλο Δρόμο

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσουν

Γιώργος Σεφέρης, «Τελευταίος Σταθμός»

 

Ο Χρήστος Βρεττάκος (ο Χρήστος μας), ο Άλλος Δρόμος και ο Δήμος μας πάλεψαν με έργα για να στηρίξουν τους φτωχούς και τους λιγότερο εύπορους. Για να ενώσουν ξανάμια κοινωνία που κάθε τόσο χωρίζεται από το χρήμα. Βόλτα στη θάλασσα δωρεάν. Μακριά από αυτοκίνητα και μαγαζιά που συνεχώς ζητούν πορτοφόλια γερά. Παιδικοί σταθμοί δωρεάν. Συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις δωρεάν. Θέρμανση για τα δημόσια σχολεία δωρεάν, όπως και εργαστήρια υπολογιστών εκεί που έλειπαν.Όπως και τα καλοκαιρινά καμπ για τους μαθητές των δημοτικών, τα γήπεδα που ανακατασκευάστηκαν, οι ασφαλείς παιδικές χαρές. Φθηνό κολυμβητήριο, προσιτό σε όλους. Όπως και οι τέσσερεις κινηματογράφοι, τα καλλιτεχνικά τμήματα, το δημοτικό γυμναστήριο. Όπως και η κατάργηση των δημοτικών τελών στους μακροχρόνια άνεργους.

Ας μην μακρολογούμε. Κανείς δεν τα αμφισβητεί αυτά. Ούτε αυτονόητα είναι. Ας θυμηθούμε τι γινόταν λίγα χρόνια πριν, όταν π.χ. τα Λιπάσματα ήταν σκουπιδότοπος, το κολυμβητήριο κλειστό, τα καλλιτεχνικά τμήματα καταργημένα, οι κινηματογράφοι όνειρο θερινής νυκτός. Ας σκεφτούμε τι γίνεται δίπλα, στο Πασαλιμάνι για παράδειγμα ή στο Φλοίσβο. Εκεί που η βόλτα στη θάλασσα απαιτεί ένα μεροκάματο για ένα καφέ ή ένα σουβλάκι.

Ο Χρήστος Βρεττάκος κι ο Άλλος Δρόμος δεν πέταξαν την πολιτική τους ταυτότητα για να φορέσουν το ρούχο του πετυχημένου υπερκομματικού. Ήταν και είναι η Αριστερά που προσπαθεί να υπερβεί τις κομματικές περιχαρακώσεις στο επίπεδο του δήμου, να συζητήσει και να συνεννοηθεί, να αναμετρηθεί με τα προβλήματα στην πράξη κι εκεί να χτίσει συμμαχίες που ξεπερνούν τo πολιτικό μας σόι. Δεν έλυσαν το πρόβλημα της αντικαπιταλιστικής ή της αντιιμπεριαλιστικής πολιτικής, της ανεργίας ή της εκμετάλλευσης.

389 διαδραστικοί πίνακες σε σχολεία της Διεύθυνσης Πειραιά από την περιφέρεια

Στις 07-5-2019 το Περιφερειακό Συμβούλιο της Περιφέρειας Αττικής πήρε μια σημαντική απόφαση για τα τις σχολικές μονάδες.

Ψήφισε και ενέκρινε τη σύναψη και τους όρους του σχεδίου της προγραμματικής σύμβασης μεταξύ της Περιφέρειας Αττικής και του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, για την υλοποίηση της προμήθειας με τίτλο: «Προμήθεια 2000 διαδραστικών συστημάτων σε σχολικές μονάδες πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της Περιφέρειας Αττικής», συνολικού προϋπολογισμού 3.000.000,00 ευρώ.

Η προμήθεια εξυπηρετεί αναπτυξιακού και λειτουργικού χαρακτήρα ανάγκες της Περιφέρειας, υπό την έννοια ότι αναβαθμίζει τη δυνατότητα εκπαίδευσης των μαθητών που φοιτούν στα σχολεία της Περιφέρειας Αττικής και διασφαλίζει τη δυνατότητα διά βίου μάθησης με εποπτικά μέσα προηγμένης τεχνολογίας. 

Μπορεί το σχολείο να διαπαιδαγωγήσει, όταν οι γονείς αντιδιαπαιδαγωγούν;

Συντάκτης: Νίκος Τσούλιας 

Έχουμε αναφερθεί κατ’ επανάληψη στην ελλειμματικότητα του παιδαγωγικού περιεχομένου των γονέων απέναντι στα παιδιά τους αλλά και στις σχέσεις τους με το σχολείο.
Όσο οι κύριοι θεσμοί της αγωγής, οικογένεια και σχολείο, δεν συνεργάζονται συστηματικά και δημιουργικά στο ζήτημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης των μαθητών / μαθητριών δεν μπορεί να αλλάξει το σημερινό εν πολλοίς παραδοσιακό και αναποτελεσματικό σχήμα παιδείας και μόρφωσης.

Ωστόσο, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που επιβαρύνει επιπρόσθετα την κακοτεχνία του παιδαγωγικού μας σκηνικού. Οι γονείς αντιδιαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους. Δεν τα μαθαίνουν και δεν τα εξασκούν στα μεγάλα προτάγματα της παιδαγωγικής ούτε σε έναν ουμανιστικό αξιακό κώδικα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έτι περαιτέρω τους καλλιεργούν την ανευθυνότητα και την έλλειψη σεβασμού. 

Σε παλιότερους καιρούς, σε εποχές του συντηρητικού ή και αυταρχικού σχολείου, οι γονείς στις τριμερείς συναντήσεις «εκπαιδευτικών – μαθητών – και των ιδίων» έπαιρναν σχεδόν εξ ορισμού το μέρος των εκπαιδευτικών και ήσαν υπέρ του δέοντος αυστηροί έναντι των παιδιών τους. Σήμερα στους καιρούς της διευρυμένης δημαγωγίας και του διάχυτου λαϊκισμού η εικόνα έχει αντιστραφεί. Οι γονείς υπερασπίζονται τα παιδιά τους ακόμα και όταν καταφανώς κάνουν λάθος! Πήγαμε δηλαδή από τη μια λανθασμένη άκρη στην άλλη εξίσου ή και περισσότερο λανθασμένη άκρη…

Αντί οι γονείς να ενσταλάζουν σιγά – σιγά την έννοια και την αξία της ευθύνης στα παιδιά τους, που θα τους δίνει όλο και μεγαλύτερη αυτονομία στη ζωή τους και θα τα βοηθάει να παίρνουν δημιουργικές αποφάσεις για τον εαυτό τους, τα δικαιολογούν ακόμα και όταν διαπράττουν λάθη. Μια τέτοια αντίληψη και πρακτική όχι μόνο δεν βοηθάει τα παιδιά στο να κατακτούν αυτοπεποίθηση για τη δύσκολη ζωή αλλά και απομειώνει τις προσπάθειές τους για τη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας.