«Απουσιάζει λόγω ασθενείας»

Μαριαλένα Σπυροπούλου, 03.08.2022

Σκέψεις με αφορμή ένα αθώο πείραμα σε κάποιο σχολείο της ελίτ.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα που διετέλεσα ψυχολόγος σε ένα σχολείο της ελίτ, κάναμε με τη συνάδελφό μου, που είχαμε αντικριστά γραφεία, ένα αθώο πείραμα. Η σκέψη μας ήταν ότι τα παιδιά που προετοιμάζονται να γίνουν οι ηγέτες του κόσμου στερούνται μιας στοιχειώδους παρατήρησης που θα τους φέρει σε επαφή με το πραγματικό, με αυτό που βρίσκεται εμπρός τους. 

Η εκπαίδευσή τους μπορεί να περιλάμβανε γλώσσες, ταξίδια, γνώσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι τα συντονίζει με την πραγματικότητα ή τα κάνει καλύτερους ανθρώπους. Κάθε φορά που μία από τις δυο μας απουσίαζε, η άλλη έβαζε μια μεγάλη ανακοίνωση στην πόρτα της ότι «Απουσιάζει λόγω ασθενείας». 

Και η άλλη απέναντι άνοιγε την πόρτα της για να παρατηρήσει πόσοι από τους μαθητές θα διάβαζαν την εν λόγω –ομολογουμένως ευανάγνωστη– ανακοίνωση. Τα αποτελέσματα για το «αθώο» πείραμά μας ήταν συντριπτικά. Ολα, μα όλα τα παιδιά (άνω των 15 ετών, αφού βρισκόμασταν σε λύκειο) έμπαιναν στο απέναντι γραφείο για να ρωτήσουν πού είναι η ψυχολόγος τους. Κανένα τους, όσο χρονικό διάστημα διήρκεσε αυτό το πείραμα, δεν διάβασε την ανακοίνωση.

Μας λέει κάτι αυτό το πείραμα;

Γιουβάλ Νώε Χαράρι: Στην Ουκρανία διακυβεύεται η πορεία της ανθρωπότητας

Με άρθρο του στον Economist, ο Γιουβάλ Νώε Χαράρι εξηγεί τους λόγους που στην Ουκρανία διακυβεύεται η πορεία της ανθρώπινης ιστορίας.

Ο ιστορικός, φιλόσοφος και συγγραφέας αναφέρεται στην απειλή του πολέμου, που τις τελευταίες δεκαετίες δεν επικρέμεται πια πάνω από την ανθρωπότητα, ωστόσο «για να απολαύσουμε την ειρήνη, θα πρέπει όλοι να κάνουμε σωστές επιλογές».

Ακολουθεί το άρθρο του Γιουβάλ Νώε Χαράρι:

Μπορούν οι άνθρωποι να αλλάξουν τον τρόπο συμπεριφοράς τους ή η ιστορία επαναλαμβάνεται ατέρμονα, με τους ανθρώπους να είναι για πάντοτε καταδικασμένοι να αναπαράγουν τραγωδίες του παρελθόντος χωρίς να αλλάζουν τίποτα εκτός από το ντεκόρ;

Μια σχολή σκέψης αρνείται σταθερά τη δυνατότητα αλλαγής. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος είναι μια ζούγκλα, ότι οι ισχυροί λυμαίνονται τους αδύναμους και ότι το μόνο πράγμα που εμποδίζει μια χώρα να κατακρεουργήσει μια άλλη είναι η στρατιωτική δύναμη. Έτσι ήταν πάντα, και έτσι θα είναι. Όσοι δεν πιστεύουν στο νόμο της ζούγκλας δεν αυταπατώνται απλώς, αλλά θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τους την ύπαρξη. Δεν θα επιβιώσουν για πολύ.

Μια άλλη σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι ο λεγόμενος νόμος της ζούγκλας δεν είναι επ’ ουδενί φυσικός νόμος. Τον δημιούργησαν οι άνθρωποι κι αυτοί μπορούν να τον αλλάξουν. Σε αντίθεση με την επικρατούσα εσφαλμένη αντίληψη, οι πρώτες σαφείς ενδείξεις περί οργανωμένου πολέμου εμφανίζονται στα αρχαιολογικά αρχεία μόλις πριν από 13.000 χρόνια. Ακόμα και μετά από αυτή την ημερομηνία υπήρξαν πολλές περίοδοι χωρίς αρχαιολογικά στοιχεία για πολέμους. 

Σε αντίθεση με τη βαρύτητα, ο πόλεμος δεν είναι μια θεμελιώδης δύναμη της φύσης. Η ένταση και η ύπαρξή του εξαρτώνται από τους υποκείμενους τεχνολογικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς παράγοντες. Καθώς αυτοί οι παράγοντες αλλάζουν, το ίδιο αλλάζει και ο πόλεμος.

O πόλεμος δεν είναι μια θεμελιώδης δύναμη της φύσης

Οι αποδείξεις αυτής της αλλαγής βρίσκονται παντού γύρω μας. Τις τελευταίες γενιές, τα πυρηνικά όπλα έχουν μετατρέψει τον πόλεμο μεταξύ των υπερδυνάμεων σε μια τρελή πράξη συλλογικής αυτοκτονίας, αναγκάζοντας τα ισχυρότερα έθνη της Γης να βρουν λιγότερο βίαιους τρόπους επίλυσης των συγκρούσεων. Ενώ οι πόλεμοι μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, σφράγισαν μεγάλο μέρος της ιστορίας, τα τελευταία εβδομήντα χρόνια δεν υπήρξε κανένας άμεσος πόλεμος μεταξύ υπερδυνάμεων.

Ο κόσμος μας στη δίνη απρόβλεπτων αλλαγών μεγάλης κλίμακας

Ο κόσμος μας στη δίνη απρόβλεπτων αλλαγών μεγάλης κλίμακας –
του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, 21/04/2020

Καθώς οι κυβερνήσεις αρχίζουν να σχεδιάζουν τη σταδιακή χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων, οι πάντες κατανοούν ότι ο κόσμος στον οποίο θα επιστρέψουμε διαγράφεται πολύ διαφορετικός από εκείνον που αφήσαμε. Ωστόσο, πολιτικοί και αναλυτές διχάζονται ως προς την έκταση, το βάθος και τον χαρακτήρα των ανατροπών που ήδη αλλάζουν την ανθρώπινη συνθήκη σε πλανητική κλίμακα.
Ύστερα από κάθε μεγάλο σοκ, προσδοκίες Αναγέννησης και προφητείες Αποκάλυψης βρίσκουν γόνιμο έδαφος. Αυτό συνέβη την τελευταία εικοσαετία με την 11η Σεπτεμβρίου, όπως και με τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2008-9. Και στις δύο περιπτώσεις, ο πλανήτης έζησε μεγάλες αναστατώσεις, αλλά δεν υπήρξε αλλαγή υποδείγματος. Η Ιστορία δεν άλλαξε τροχιά.
Αυτή τη φορά, τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν πολύ διαφορετικά, καθώς βιώνουμε μια οικουμενική, αστραπιαία και εξαιρετικά βίαιη κρίση, χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη Ιστορία. Όχι τόσο στην υγειονομική της διάσταση (η ισπανική γρίπη του 1918 αφάνισε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, περίπου το 2% του τότε παγκόσμιου πληθυσμού), όσο στο πεδίο της οικονομίας. Στην Αμερική 17 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους μέσα σε τρεις μόνο εβδομάδες και στο σύνολο των αναπτυγμένων χωρών η οικονομία θα συρρικνωθεί φέτος περισσότερο κι από τη Μεγάλη Ύφεση του 1929-33, εκτιμά το ΔΝΤ.
Ένας τόσο έντονος, ιστορικών διαστάσεων, κλονισμός δεν μπορεί παρά να φέρει εξίσου ιστορικές αλλαγές στη διεθνή τάξη πραγμάτων και στη ζωή των ανθρώπων, σκέφτονται πολλοί. Άλλοι δεν είναι τόσο σίγουροι: «Η Covid-19 δεν θα αλλάξει τόσο πολύ τη βασική κατεύθυνση της Ιστορίας, αλλά θα την επιταχύνει. 

Ο κόσμος που θα αναδυθεί από την κρίση θα είναι αναγνωρίσιμος: εξασθένιση της αμερικανικής ηγεμονίας, απορρύθμιση της παγκόσμιας συνεργασίας, εντεινόμενη διαμάχη μεγάλων δυνάμεων», εκτιμά ο Ρίτσαρντ Χάας, πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, ενός από τα σοβαρότερα think tank των ΗΠΑ.

 Το στοίχημα για την κατεύθυνση που θα πάρει ο κόσμος είναι ανοιχτό, καθώς η μεγάλη δοκιμασία βγάζει στην επιφάνεια τα καλύτερα και τα χειρότερα στοιχεία του καθένα μας και των κοινωνιών μας, υποστήριξε στο Πασχαλινό μήνυμά του ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ- Βάλτερ Στάινμαγερ, πεισμένος ότι αυτοί που θα κρίνουν τελικά πού θα γείρει η πλάστιγγα, δεν θα είναι μόνο οι πολιτικοί και οι επιστήμονες, αλλά οι ίδιοι οι λαοί.

Το κράτος ενισχύεται, αλλά ποιο κράτος;
Η ιδέα ότι όλα τα προβλήματα προέρχονται από το κράτος και όλες οι λύσεις από την αγορά ήταν από τα πρώτα θύματα της Covid-19. 
Ένας πρωθυπουργός των Τόρις, ο Μπόρις Τζόνσον, εθνικοποίησε τους σιδηροδρόμους που είχαν ιδιωτικοποιήσει Θάτσερ και Μέιτζορ. Ο Τραμπ αποφάσισε να επιτάξει το μεγαθήριο General Motors για την κατασκευή δεκάδων χιλιάδων αναπνευστήρων.
 Σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία, οι κυβερνήσεις υιοθετούν προγράμματα οικονομικής στήριξης που φτάνουν το 10% ή και το 20% του ΑΕΠ και πολλά κράτη μετατρέπονται στον εργοδότη τελευταίας καταφυγής, καλύπτοντας το 80% ή και το 90% των μισθών εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα.

Άρθρο του Νίκου Κοτζιά στην εφημερίδα «Τα Νέα»

 Πρέπει να μιλάμε για τον κόσμο που έρχεται, όχι για τα κουτσομπολιά

Άρθρο του Νίκου Κοτζιά στην εφημερίδα «Τα Νέα» 4/1/2020

Ζούμε σε μία εποχή με πολλές δυνατότητες. Η χώρα, όμως, δεν συζητά, ως όφειλε, για τη στρατηγική, για το πώς θέλει να είναι το μέλλον της καθώς και η θέση της στο διεθνές πολιτικό σύστημα, στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και διπλωματίας. Αντίθετα, εξαντλείται στη μικροπολιτική, ενώ λείπει η απαραίτητη σοβαρότητα.

Η Ελλάδα έχει ισχυρό πρόβλημα προσανατολισμού, έλλειψη σχεδίου για το μέλλον. Οι ελίτ και κυρίαρχες ομάδες της υπολείπονται των απαιτήσεων της εποχής. Κινούνται φοβισμένες στο διεθνές περιβάλλον. Είναι άτολμες, χωρίς θάρρος, απέναντι στις μεγάλες απαιτήσεις των καιρών. Απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό η αίσθηση της ευθύνης καθώς και η απαιτούμενη παιδεία. Δεν κατανοούν με επάρκεια τον χαρακτήρα της εποχής μας.

Η εποχή μας είναι «η εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης», ή «η δεύτερη εποχή των μηχανών» ή, κατά τους Ιάπωνες, η εποχή της «πέμπτης κοινωνίας». Ανεξάρτητα του προσδιορισμού, είναι μια εποχή γρήγορων τεχνολογικών αλμάτων, που όλο και περισσότερο αντιγράφουν τις ιδιότητες της φύσης, διαδίδονται με μεγάλη ταχύτητα και αποκτούν μαζική χρήση. Στην εποχή μας, έχουμε τη δυνατότητα να βγούμε από τη «φυλακή του χρέους» και να διαμορφώσουμε ένα νέο αναπτυξιακό παράδειγμα, αρκεί να συγκεντρωθούν οι δυνάμεις του τόπου που ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο. Στο επίκεντρο ενός τέτοιου παραδείγματος θα είναι ο άνθρωπος, γνώστης και, ταυτόχρονα, φορέας των νέων τεχνολογιών, η αύξηση της παραγωγικότητας, η ενίσχυση του πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας, η αντιμετώπιση των απαιτήσεων της οικολογίας.

Ο «βόθρος» είναι η «κανονικότητα» της ελληνικής τηλεόρασης...

Μέρος της περιβόητης «κανονικότητας» φαίνεται να είναι και το πνεύμα και η αντίληψη που εκπέμπει πλέον σχεδόν το σύνολο της ελληνικής τηλεόρασης. Το μέτρο έχει χαθεί εδώ και καιρό αναπαράγοντας τις πλέον περιθωριακές συμπεριφορές.

Όμως το...
τελευταίο διάστημα, το χειρότερο όλων είναι ότι εκπομπές και περσόνες που ειδικεύονται σε κοσμικό κουτσομπολιό, προσεγγίζουν σοβαρά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, με καταστροφικά αποτελέσματα.

Τα παραδείγματα των τελευταίων 24ωρων είναι ενδεικτικά:
Η πρωινή παρουσιάστρια του Alpha Σταματίνα Τσιμτσιλή στόλισε με ένα υποτιμητικό σχόλιο για τις γυναίκες της προσφυγιάς που μπαίνουν στις βάρκες με στόχο την ελπίδα λέγοντας: «Βλέπεις τους μετανάστες που είναι με την κοιλιά στο στόμα και μπαίνουνε στη βάρκα και δεν τους νοιάζει. Ο Έλληνας αν δεν κάνει τον προγραμματισμό να σκεφτεί θα’χω να σπουδάσω το παιδί μου, να το ταΐσω, να το ποτίσω, δεν θα κάνει».

Στη συνέχεια ήρθε και η χυδαία και σεξιστική «πλακίτσα» της εκπομπής του Γιώργου Λιάγκα στον Σκάι σε βάρος της κοπέλας που έπεσε θύμα ασέλγειας στο αναγνωστήριο του ΑΠΘ. Εν χορώ η ομάδα των παρουσιαστών εξευτέλισε την κοπέλα και επιχειρούσε επί 5 λεπτά να διακωμωδήσει μια σεξουαλική επίθεση με φτηνό «χαβαλέ», δείχνοντας ότι ο πάτος της ελληνικής τηλεόρασης είναι πιο χαμηλά από όσο πιστεύαμε.

Ακόμη πιο κατάπτυστο, ότι στο «πάνελ» και την ανοησία πρωταγωνιστούσαν και γυναίκες και μάλιστα η Κ. Γκαγκάκη, δημοτική σύμβουλος του Κ. Μπακογιάννη και μάλιστα τοποθετημένη Πρόεδρος στην «Τεχνόπολη» του Δήμου Αθηναίων,

Απόδημη ψήφος

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ, Καθημερινή

Τα δόγματα κάνουν κακό στην πνευματική υγεία. Όλα τα δόγματα, ακόμα και όσα αυτοσυστήνονται σαν ουμανιστικά. Εσχάτως ακούγεται από επισημότατα χείλη πως «οι Έλληνες του εξωτερικού είναι δυο φορές Έλληνες». Το αξίωμα αυτό προτείνεται σαν αυταπόδεικτη αλήθεια, περίπου σταλμένη από τον ουρανό και επικυρωμένη από την Ιστορία. Κάθε επιφύλαξη απέναντι στο δόγμα κατακρίνεται σαν ύβρις πριν καν διατυπωθεί ακέραιη.

Η Ιστορία επιμένει να μας θυμίζει ότι «ελληνόμετρα» έχουν χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές στη χώρα μας και πάντοτε με θλιβερά αποτελέσματα. Αυτό θα ’πρεπε να το συνυπολογίζουμε πριν αποφασίσουμε να διπλασιάσουμε την ελληνικότητα των μεν και να κηρύξουμε μειωμένη ή και έκπτωτη την ελληνικότητα των δε. Οι ελληνομέτρες προηγούμενων δεκαετιών έκοψαν βίαια στη μέση τους πολίτες, ταξινομώντας τους σε «εθνικώς υγιείς» και σε «ανθέλληνες», «μισέλληνες» ή «μιάσματα». Οι «ελληνόψυχοι» των πρόσφατων χρόνων, οι πούροι σαν τους Μιχαλολιάκους ή οι τάχα λάιτ σαν τους Βελόπουλους (αλλά και τους Μπογδάνους, που αρνήθηκαν τη φιλοπατρία των μισών Ελληνοκυπρίων), γράφουν αυθαιρέτως στη δική τους μερίδα τον πατριωτισμό και χαρακτηρίζουν τους άλλους «ελληνομισαδάκια». Λες και ο πατριωτισμός κρίνεται από το πόσες φορές χρησιμοποιεί ο καθείς τη λέξη «πατρίδα» στις τηλεεμφανίσεις του.

Καθαρές κουβέντες...

του Ζαχαρία Ζούπη

Κάθε λογικός άνθρωπος, κάθε ένας που έχει συνδέσει το όνομά του με την Αυτοδιοίκηση, με τους αγώνες για τα προβλήματα της πόλης και την Δημοκρατία, δεν μπορεί παρά να καταδικάσει την αγωγή της OIL ONE κατά του Δημάρχου Κερατσινίου- Δραπετσώνας. Δεν μπορεί να υπάρχει δεύτερη σκέψη σ΄αυτό, δεν μπορεί να υπάρχει άλλη στάση. Είμαστε όλοι μαζί, επειδή δεν θέλουμε οι Δήμαρχοι να δρουν υπό τον φόβο της ποινικοποίησης. Τελεία και παύλα. Ο κ. Μελισσανίδης θα μας έχει απέναντί του.

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΣΑΦΗΣ. ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.
Από εκεί και πέρα και στο όνομα της αυτονόητης συμπαράστασης στον Δήμαρχο για την αγωγή, δεν μπορεί να υπάρχει ξέπλυμα σημαντικών ευθυνών του Δημάρχου για καθυστερήσεις, ολιγωρίες απέναντι σε θέματα.
- Για 5 χρόνια δεν είπε τίποτα, δεν επέτρεψε να συζητήσει το Δημοτικό Συμβούλιο το θέμα του Νεκροταφείου της Ανάστασης, ούτε ξεκίνησε να συζητάει με τον Δήμο Πειραιά. Το φέρνει στο Δημοτικό Συμβούλιο αφού ο Δήμος Πειραιά συζητάει πια την επαναλειτουργία του!
- Όλα αυτά τα χρόνια και ενώ η OIL ONE έπαιρνε ότι άδεια και ότι παράταση ήθελε "περπατώντας", με την προηγούμενη Κυβέρνηση σύμμαχο και έχοντας απέναντι χαλαρές αντιδράσεις, ποτέ δεν έγινε συνάντηση του Δημάρχου και εκπροσώπων όλων των δημοτικών κινήσεων - κάτι που θα έδειχνε την ομόθυμη θέση του Δημοτικού Συμβουλίου- με τον κ. Μελισσανίδη. Ο Δήμαρχος συναντήθηκε με τον Επιχειρηματία και μάλιστα ουκ ολίγες φορές μόνος του ή συνοδευόμενος από άτομα της παρέας του. Γιατί; Ταυτόχρονα οργανώνοντας συναυλίες ακριβώς στον χωρο του καζανιού της OIL ONE ουσιαστικά εξωράιζε την λειτουργία του Διυλιστηρίου, "ξεχνώντας ταυτόχρονα ότι ο συγκεκριμένος χώρος έχει χαρακτηριστεί ως χώρος επικινδυνότητας ΣΕΒΕΖΟ !!!!
- Όλα αυτά τα χρόνια εμφανιζόταν "άνετος" απέναντι σε καταγγελίες ότι το υπέδαφος του χώρου όπου γινόταν και γίνονται εκδηλώσεις, εμφανίζει επικινδυνότητα, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από πρόσφατη απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Αυτοδιοικητική φαντασία

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ Καθημερινή

Τους έβλεπα όλο τον Αύγουστο να οργώνουν την Αθήνα και τους πέριξ δήμους. Πάντα σε τριάδες. Αδιάφοροι για το λιοπύρι, προστατευμένοι μόνο μ’ ένα πάλλευκο καπέλο, έδειχναν χαρούμενοι και περήφανοι για τη δουλειά τους, γεγονός ασυνήθιστο. Αλλά ποια η δουλειά τους δεν μπορούσα να το καταλάβω όσο τους παρακολουθούσα από μακριά, όταν διασταυρώνονταν τυχαία οι δρόμοι μας στο Κουκάκι, το Παγκράτι, τον Νέο Κόσμο, τη Νέα Σμύρνη, τα Ιλίσια, το Θησείο, την Ακαδημία Πλάτωνος, το Ζάππειο, τα Εξάρχεια.

Η στολή τους δεν έλυνε τις απορίες μου. Λευκή κι αυτή, αλλά με δυο λωρίδες φωσφοριζέ γαλάζιο στο παντελόνι και ισάριθμες στο πουκάμισο, πολύ ψηλά στο μπράτσο. Γιατί τα μανίκια τους ήταν σηκωμένα. Καθαρό σημάδι εργασιακής φιλοτιμίας, όπως και το ολιγοήμερο γενάκι που διέθεταν όλοι. Σαν ανταπόκριση στο «δουλειά! δουλειά! δουλειά!» που λένε οι άρχοντες ημών. Ολοι. Και όλοι με τη βεβαιότητα ότι και πρωτοτυπούν και τους πιστεύουμε. Κάποια στιγμή αποφάσισα να τους πλησιάσω, να ρωτήσω τι σημαίνουν τα αρχικά «Ν.Δ.» στην πλάτη τους. Από κοντά διαπίστωσα πως η μυωπία μου και μόνο διάβαζε «Ν.Δ.» το πεντακάθαρο «Ν.Α.». Τους ρώτησα ευγενικά κι αυτοί μού απάντησαν ευγενικότατα: «Ν.Α. σημαίνει Νέα Αρχή». «Νέο Ξεκίνημα δηλαδή;» –«Και Νέο Ξεκίνημα αλλά και Νέα Διοίκηση, Νέα Εξουσία». «Πού;» –«Στον Δήμο και στην Περιφέρεια». «Και οι τριάδες σας τι ακριβώς κάνουν;» –«Πολλά. Ελα μισή ώρα μαζί μας και θα δεις».

Και πήγα. Και είδα. Και κατάλαβα. Και συγκινήθηκα. 

Σκούπες αθόρυβου ρατσισμού

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ Καθημερινή

Και ΜΑΤ και ΟΠΚΕ και ΔΙ.ΑΣ. (όχι ο Ξένιος, αυτός προσφύγεψε πια στη Μόρια) και Αμεση Δράση και Ασφάλεια. Και η ΚΥΠ βέβαια, κάπου εκεί θα βρισκόταν κι αυτή, με τον νέο διοικητή της σε διαρκή τηλεφωνική επικοινωνία με τον νέο πολιτικό της προϊστάμενο. Αποκλεισμένοι όλοι οι δρόμοι προς τα Εξάρχεια, για να μην ξεφύγει κανένα σκουπίδι. Κι από πάνω το ελικόπτερο, να κόβει κίνηση, αφού το ζέπελιν βρίσκεται μακριά· ο προορισμός του είναι να παρακολουθεί τους πρόσφυγες που θαλασσοπνίγονται ανάμεσα στα νησιά του Αιγαίου και στη μικρασιατική ακτή.

Και τα ΜΜΕ ήταν εκεί. Εγκαίρως ενημερωμένα. Για να δουν και να δείξουν πως υπάρχουν επιτελικοί χάρτες και στρατηγικοί σχεδιασμοί, όχι ελαφρότητα και ανεμελιά. Υπάρχει νόμος αλλά και σπεσιαλίστας υπουργός Δημοσίας Τάξεως. Και ήρθε ο καιρός να αφοπλιστούν τα Εξάρχεια – ποια Εξάρχεια, πες Εξάθλια καλύτερα. Να καθαριστούν τα σκουπίδια.

Κατά κράτος επικράτησε το κράτος στο πρώην άβατο. Ο θρίαμβός του έλαμψε σαν χρυσός – ή σαν Χρυσοχοΐδης. Θα γραφτεί στις γνωστές δέλτους, κι ας απέφυγαν τελικά τα ΜΜΕ να προβάλουν πολλά στιγμιότυπα από την πολιορκία των κατειλημμένων σπιτιών, την εκπόρθησή τους, το μπουζούριασμα των αχρείων μουσουλμάνων που βρίσκονταν μέσα, μακρινών συγγενών του Δράμαλη, ή τέλος πάντων εν Αλλάχ αδελφών του. Και τι να ’δειχναν. Τρομοκρατημένα νήπια;

Η αποτυχία του καπιταλισμού...

Επιμέλεια: Θανάσης Γιαλκέτσης efsyn

Το ακόλουθο άρθρο του Βρετανού συγγραφέα, δημοσιογράφου και πολιτικού ακτιβιστή Τζορτζ Μόνμπιοτ δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The Guardian.
 

...
Για μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής μου καταφερόμουν εναντίον του «επιχειρηματικού καπιταλισμού», του «καταναλωτικού καπιταλισμού» και του «πελατειακού καπιταλισμού». Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αντιληφθώ ότι το πρόβλημα δεν είναι το επίθετο, αλλά το ουσιαστικό. Ενώ ορισμένα πρόσωπα απέρριψαν γρήγορα και με χαρά τον καπιταλισμό, εγώ το έκανα αργά και με επιφυλάξεις.

Μέρος της αιτίας ήταν το ότι δεν έβλεπα μια σαφή εναλλακτική λύση. Διαφορετικά από ορισμένους αντικαπιταλιστές, εγώ ποτέ δεν ενθουσιάστηκα με τον κρατικό κομμουνισμό. Ενιωθα αμήχανα και με το «θρησκευτικό status» του καπιταλισμού. Το να πει κανείς ότι «ο καπιταλισμός αποτυγχάνει» στον 21ο αιώνα είναι σαν να έλεγε «ο Θεός πέθανε» στον 19ο αιώνα· είναι η μεγαλύτερη βλασφημία. Προϋποθέτει ένα βαθμό πεποίθησης που δεν διέθετα. Δεδομένου όμως του ότι μεγάλωσα, κατέληξα να αναγνωρίσω δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι είναι το σύστημα μάλλον, παρά μια ιδιαίτερη εκδοχή του, αυτό που μας ωθεί αναπόδραστα προς την καταστροφή. Δεύτερον, ότι δεν χρησιμεύει να επινοήσουμε μιαν οριστική εναλλακτική λύση, για να πούμε ότι ο καπιταλισμός αποτυγχάνει. Είναι μια διαπίστωση που στέκει από μόνη της. Απαιτεί όμως και μιαν άλλη, και διαφορετική προσπάθεια για να αναπτύξουμε ένα νέο σύστημα.

Ελλάδα και ΠΓΔΜ απέναντι στο μέλλον

ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Καθημερινή
Η συμφωνία των Πρεσπών η οποία πέρασε πρόσφατα από την ελληνική Βουλή θέτει σε κίνηση μεταβολές που θα επηρεάσουν καθοριστικά το μέλλον των σχέσεων των δύο χωρών. Μέσα σε ερωτήσεις και απαντήσεις η «Κ» σκιαγραφεί –με διαφορετική οπτική γωνία– τα υπέρ και τα κατά της συμφωνίας, καθώς και τα πιο κρίσιμα ζητήματα για την υλοποίησή της που θα μας απασχολήσουν στα επόμενα χρόνια και από τα οποία θα εξαρτηθεί το πρόσημο των ιστορικών εξελίξεων.

1. Πώς σχετίζεται η συμφωνία με την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ;

Η συμφωνία των Πρεσπών θα ενεργοποιηθεί πλήρως όταν ολοκληρωθεί η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ ως Βόρεια Μακεδονία. Μετά την κύρωση από την ελληνική Βουλή που έγινε στις 25 Ιανουαρίου, η γειτονική χώρα θα λάβει άμεσα πρόσκληση συμμετοχής στη Βορειοατλαντική Συμμαχία και θα κληθεί να υπογράψει το πρωτόκολλο ένταξης με το νέο της όνομα. Ωστόσο, η διαδικασία ένταξης θα πρέπει να εγκριθεί από τα 29 Κοινοβούλια των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού. Ο χρόνος που απαιτείται μπορεί να υπερβεί το ένα έτος, αν κρίνουμε από τη διαδικασία ένταξης στο ΝΑΤΟ του Μαυροβουνίου που έγινε το 2017.

2. Μπορεί να καταργηθεί η συμφωνία έπειτα από βέτο της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ;

Η συμφωνία δεν τελεί υπό την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Σύμφωνα με τις προβλέψεις της συμφωνίας, το Συμβούλιο Ασφαλείας απλά «χαιρετίζει» την επίτευξή της. Στη συνέχεια η συμφωνία γνωστοποιείται στον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Επομένως, δεν υπάρχει τρόπος άσκησης βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας με το οποίο θα μπορούσε η Ρωσία να προκαλέσει την ακύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών.

3. Μπορεί να καταργήσει τη συμφωνία μία μελλοντική κυβέρνηση;

Μια διαδικασία ανάλογη με την παρεμπόδιση ένταξης στο ΝΑΤΟ (με την απειλή βέτο) του 2008 δεν μπορεί να επαναληφθεί. Το ελληνικό Κοινοβούλιο έχει κυρώσει τη συμφωνία των Πρεσπών, επιβεβαιώνοντας ότι εκλείπει πλέον η μοναδική αιτία της ελληνικής άρνησης του 2008, η οποία ήταν η μη συμφωνία για την ονομασία της γείτονος.

Mια απλή λύση για το ελληνικό χρέος

Οι εκλογικές αναταράξεις σε Βρετανία και Γαλλία είναι μεν εξαιρετικά σημαντικές για το μέλλον της Ευρώπης, όμως η επίλυση της οικονομικής κρίσης της Ελλάδας έχει και αυτή την σημασία της. Και αυτή την εβδομάδα κορυφώνονται οι συνομιλίες για το ελληνικό πρόγραμμα «διάσωσης».

Υπάρχουν ομοιότητες με τις συνομιλίες του παρελθόντος: οι καθυστερήσεις μεταθέτουν την εκταμίευση χρημάτων του προγράμματος, λίγες μόλις εβδομάδες πριν από τις μεγάλες προθεσμίες του Ιουλίου. Ακόμη δεν υπάρχει απτή υλοποίηση της υπόσχεσης για ελάφρυνση του χρέους, που αιωρείται μπροστά στα μάτια των Ελλήνων επί χρόνια.

Όλοι αναμένουν πως επίκειται επανάληψη της χρηματοδότησης. Δεν πρόκειται να επαναληφθούν οι εναγώνιες διαπραγματεύσεις του 2015, που παρά λίγο να καταλήξουν στην αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Ωστόσο, οι καθυστερήσεις και η αναποφασιστικότητα για το χρέος δεν ωφελούν κανέναν. Ούτε την ελληνική οικονομία, αλλά ούτε και τους πιστωτές, που η αξία των απαιτήσεών τους εξαρτάται από τη δυνατότητα της Ελλάδας να τις τιμήσει.

Η κύρια διαφωνία έγκειται μεταξύ του ΔΝΤ και των ευρωπαίων πιστωτών. Το Ταμείο επιμένει σε δέσμευση από την Ευρώπη για αναδιάρθρωση του χρέους που να είναι πιο γενναιόδωρη και πιο συγκεκριμένη από αυτή που έχει μέχρι τώρα προσφερθεί.

Ο Wolfgang Schauble έχει επικρίνει δημόσια το ΔΝΤ επειδή αυτό εκτιμά στο 1% την ανάπτυξη τα επόμενα 40 χρόνια. Όμως, ακόμη και η ευρωπαϊκή εκτίμηση για ανάπτυξη 1,25% είναι πολύ χαμηλή, ωστόσο επηρεάζει πολύ το μέγεθος της απαιτούμενης ελάφρυνσης.

Βαδίζει ο Δήμος μας σε έναν Άλλο Δρόμο;

Του Χρήστου Βρεττάκου, δημάρχου Κερατσινίου- Δραπετσώνας
Την άνοιξη του 2014 καλούσαμε τους δημότες του Κερασινίου και της Δραπετσώνας να χαράξουμε από κοινού έναν «άλλο δρόμο» για την τοπική κοινωνία. 

Να μη μείνουμε θεατές μιας γκρίζας πραγματικότητας που επιβάλλει η κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων, ούτε όμως και να αποδεχτούμε μοιρολατρικά την τραγική κατάσταση που άφησαν οι επιλογές των προηγούμενων Δημοτικών Αρχών. Τους καλούσαμε, με βάση τις συλλογικές αξίες και τους αγώνες για ζωή, να πάρουμε μαζί, την υπόθεση της τοπικής κοινωνίας στα χέρια μας. Να απελευθερώσουμε το Δήμο μας από την κακοδιαχείριση, τα προβλήματα, την ταλαιπωρία και την κατάθλιψη, στέλνοντας, παράλληλα, σε κάθε σπίτι και εργασιακό χώρο, το μήνυμα για αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη, συμμετοχή και δημοκρατία.
Πλησιάζουμε στα μισά της διαδρομής αυτής της δημοτικής αρχής και πιστεύω ότι οι δημότες έχουν στα χέρια τους αρκετά πια στοιχεία, προκειμένου να απαντήσουν θετικά στο ερώτημα που θέτει ο τίτλος του παρόντος κειμένου.

Βελτίωση της καθημερινότητας
Είμαι βέβαιος πως το μεγαλύτερο κομμάτι των συμπολιτών μας κατανοεί ότι η Δημοτική Αρχή, μέσα σε αυτή την δύσκολη πολιτική και οικονομική συγκυρία για τη χώρα γενικά και το Δήμο ειδικά, προσπαθεί, με όλες της τις δυνάμεις και τα καταφέρνει, να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της περιοχής που έμεναν για χρόνια άλυτα, αλλά και να υλοποιήσει, παράλληλα, το πρόγραμμα της δημοτικής μας κίνησης. Ταυτόχρονα, βλέπει, μέσα από την καθημερινότητά του, τη ζωή στην πόλη να αλλάζει διαρκώς προς το καλύτερο, χάρη στη σωστή διαχείριση των πόρων, το νοικοκύρεμα των οικονομικών, την αύξηση των δαπανών για τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, την προστασία και την αναβάθμιση του αστικού πρασίνου.

O εφιάλτης των κόκκινων δανείων στην Ιταλία

Μνήμες από την πρώτη φάση της ευρωκρίσης ξυπνά αυτή τη φορά η Ιταλία, το τραπεζικό σύστημα της οποίας βρίσκεται σε οριακό σημείο. Τα κόκκινα δάνεια δοκιμάζουν τις αντοχές των τραπεζών. Οι λύσεις που προτείνει ο Ρέντσι.

Το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας φαίνεται να έχει εισέλθει στη δίνη μιας νέας χρηματοπιστωτικής κρίσης που προκαλεί «πονοκέφαλο» τόσο στη Φρανκφούρτη όσο και στις Βρυξέλλες. Μετά από πολλά χρόνια ύφεσης το ύψος των «κόκκινων δανείων» ανέρχονται στα 360 δις ευρώ. Για το σύνολο της ιταλικής οικονομίας το ποσό αυτό αποτελεί πλέον ένα επιπρόσθετο βαρύ φορτίο. Οι επενδυτές από τη μεριά τους δείχνουν να μην εμπιστεύονται το ιταλικό τραπεζικό σύστημα, κυρίως λόγω του φόβου αποσταθεροποίησης, ιδίως των μικρότερων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Κατά συνέπεια η χορήγηση νέων δανείων επιβραδύνεται με αποτέλεσμα να καθυστερεί ολοένα περισσότερο η προσδοκώμενη οικονομική ανάκαμψη της χώρας. Εδώ και μήνες ο πρωθυπουργός της χώρας Ματέο Ρέντσι προσπαθεί να βγάλει τη χώρα από αυτόν τον φαύλο κύκλο, επιδιώκοντας στοχευμένες παρεμβάσεις.

Μωραίνει Κύριος...

Οι πρόσφατες δηλώσεις του δόκτορος Σόιµπλε για το προσφυγικό - σκληρές για την Ελλάδα, επιεικείς για τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες που αρνούνται να δεχτούν πρόσφυγες και... εξαίρεση της Τουρκίας από κάθε είδους κριτική - δεν αιφνιδιάζουν. 

Είναι όμως αποκαλυπτικές µιας Γερµανίας η οποία από τη µία «πουλάει» ανέξοδους τσαµπουκάδες στη χρεοκοπηµένη και εξαρτηµένη από τα δανεικά Ελλάδα, από την άλλη «χαϊδεύει» τους Ανατολικοευρωπαίους για να τους προσελκύσει ως «πελάτες» προς αφαίµαξη στη γερµανική ευρωζώνη, ενώ ταυτοχρόνως εκλιπαρεί την Τουρκία να τη σώσει από το προσφυγικό. 

Ο γερμανικός τσαµπουκάς υποχωρεί, λοιπόν, διακριτικά όταν οι δύστροποι «πελάτες» της ανατολικής Ευρώπης, προτιµώντας την αµερικανική οµπρέλα, αρνούνται να µπουν στη γερµανική κρεατοµηχανή του ευρώ, όπου θα αποχαιρετήσουν βασικά στοιχεία της κυριαρχίας τους προς όφελος µιας δύναµης που πάντα ορεγόταν να κυριαρχήσει επί των γειτόνων της. 

 

Ο ίδιος αυτός τσαµπουκάς γίνεται όµως συντρίµµια όταν βρίσκεται αντιµέτωπος µε τον φόβο να µην συνταραχθεί το πολιτικό σύστηµα της Γερµανίας λόγω του προσφυγικού. Κάθε παραχώρηση προς την Τουρκία είναι θεµιτή και η αποσιώπηση κάθε τουρκικής θηριωδίας οργανικό στοιχείο της γερµανικής πολιτικής - πασίγνωστης άλλωστε από το παρελθόν, από την εποχή των Νεότουρκων και της γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισµού. 

Οι άτεγκτοι Γερµανοί «τσαµπουκάδες» ανεµίζουν τα λάβαρα του «ηθικού κινδύνου» µόνο όταν έρχεται η ώρα να µοιραστούν - ως ελάχιστη ανταπόδοση των θηριωδών κερδών που αποκοµίζουν - τα ρίσκα του ευρωζωνικού «µαγαζιού» και των τραπεζών του. 

Για το ζήτημα της μεταφοράς των λυμάτων της ΒΑ Αττικής στην Ψυττάλεια

Του Γιώργου Γαβρίλη
Ο αρχικός σχεδιασμός της ΕΥΔΑΠ (1993) προέβλεπε την κατασκευή τριών (3) Τοπικών Κέντρων Επεξεργασίας Λυμάτων (ΚΕΛ) και την αναβάθμιση άλλων υφισταμένων (π.χ. ΚΕΛ Λαυρίου – Κερατέας). Ειδικότερα, προβλεπόταν η κατασκευή των ΚΕΛ Β. Μεσογείων, Κορωπίου – Παιανίας και Μαρκοπούλου.

Ο σχεδιασμός αυτός ικανοποιούσε τις βασικές αρχές μελέτης και κατασκευής αποχετευτικών έργων δηλαδή τη φυσική ροή των λυμάτων από τη συντομότερη διαδρομή προς τον τελικό αποδέκτη που χωροθετείται με κριτήριο τη γεωγραφική εγγύτητα. Άλλωστε αυτές οι αρχές ισχύουν και εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες σ’ όλη την Ευρώπη με θετικά αποτελέσματα.

Ο σχεδιασμός αυτός άλλαξε «ξαφνικά», την προεκλογική περίοδο του 2012. Η τότε κυβέρνηση Παπαδήμου και η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ και του Υπ. Οικονομικών υπακούοντας σε διάφορες προεκλογικές - μικροπολιτικές σκοπιμότητες, ζήτησαν από την ΕΥΔΑΠ να αλλάξει το σχεδιασμό και τα λύματα από τις περιοχές αυτές να οδηγηθούν στην Ψυττάλεια.

Σ’ αυτή την κυβερνητική επιλογή συντάχθηκαν, εκτός από την ΕΥΔΑΠ, και η Περιφέρεια Αττικής, εξαιρουμένου του τότε Αντιπεριφερειάρχη Πειραιά Στ. Χρήστου, και η Διαχειριστική Αρχή.

Η αλλαγή του αρχικού σχεδιασμού υπήρξε κυβερνητική επιλογή που βαρύνει όλα τα κόμματα που στήριξαν την κυβέρνηση Παπαδήμου, αναπαράγει και διαχέει στις τοπικές κοινωνίες την γνωστή αντίληψη ότι κάθε περιβαλλοντικά «οχληρό» ζήτημα αντί να το αντιμετωπίσουμε το «σπρώχνουμε στην πόρτα του γείτονα».

"Νέος" Δήμος ...Δραπετσώνας

Ο Δήμος Δραπετσώνας, του Γ. Τσιρίδη
Ένα τοπικό θέμα θα θίξω σήμερα. Είναι η διάσπαση του δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας σ δύο τουλάχιστον δήμους στο προσεχές μέλλον. Ιστορικά η ύπαρξη δύο δήμων έχει νόημα. 
Η περιοχή βορειοδυτικά του Πειραιά είχε πάντοτε δύο γεωγραφικές ενότητες σημειωμένες στους χάρτες και μνημομευμένες σε γραπτές αναφορές. Ήταν η Τραπετσώνα ή Ντραπετσών εγγύτερα στον Πειραιά και το Τζερατζίνι ή Κερατζίνι λίγο πιο εκεί. 
Όταν αργότερα οι περιοχές του ευρύτερου Πειραιά αποτέλεσαν αυτόνομους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης δημιουργήθηκαν με φυσικό τρόπο οι δήμοι Κερατσινίου (από το 1932) και Δραπετσώνας (από το 1952) 
Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί η απίστευτα αλαζονική κυβέρνηση ΓΑΠ με τον αρχιστράτηγο Ραγκούση που ονειρευόταν να διαδεχτεί τον ΓΑΠ όταν θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου. Κι επειδή οι μεγάλοι άντρες κάνουν όχι μόνο μεγάλα όνειρα αλλά και μεγάλα έργα, ο Συραγκούσι (αυτό λένε ότι είναι το κανονικό όνομά του) έφτιαξε τον Καλλικράτη. Κι έβαλε προδιαγραφές (λέξη πολύ κοντινή στο "προγραφές").
Κάθε νησί και δήμος. Αποτέλεσμα ολόκληρη η Κέρκυρα με 108.000 κατοίκους σε ένα μεγάλο νησί που πάντοτε ήταν Νομαρχία και που με τον Καποδίστρια είχε "μαζευτεί" σε 8 δήμους, τώρα να γίνει ένας (1) δήμος ολόκληρη και να μην διοικείται πλέον παρά μόνο μέσω κινητών. Το ίδιο ολόκληρη η Λέσβος, ολόκληρη η Ρόδος, ένας δήμος όλο το νησί. Και ταυτόχρονα η Γαύδος δήμος με 80 κατοίκους, το Αγαθονήσι δήμος με 150 κατοίκους!!! Γελοιότητες!
Η ΚΕΔΚΕ (καντρική ένωση δήμων και κοινοτήτων) είχε έτοιμο ένα σχέδιο ισορροπημένο με εθελοντικές συγχωνεύσεις που μείωναν τον αριθμό των δήμων στους 383 αλλά ο Ραγκούσης έφτιαξε δικό του σχέδιο με 325! Ο άνθρωπος ήθελε να τον λέμε Μεγάλο Ναπολέοντα, δεν εξηγείται αλλιώς η αλαζονεία του και η τύφλα του να δει τι υπήρχε γύρω του. Κατάργησε ιστορικούς δήμους όπως την Καισαριανή, τη Δραπετσώνα, τον Ρέντη κλπ. που τώρα πρέπει να ανασυσταθούν για να εκλείψουν οι συνέπειες των αυθαιρεσιών του.
Η Δραπετσώνα έχει σήμερα περίπου 12,5 χιλιάδες κατοίκους. Έτσι κι αλλιώς όμως αυτό που ονομαζόταν Δραπετσώνα ιστορικά, είναι πολύ μεγαλύτερο από την έκταση της σημερινής δημοτικής κοινότητας. 
Απλά ο δήμος Πειραιά δεν της έδινε εδάφη και κατοίκους που της ανήκαν για να κρατάει μια επαφή με τα εργοστάσια (που είχαν υψηλά δημοτικά τέλη) και το νεκροταφείο. 

Τώρα, αν επανασυσταθεί ο δήμος, θα μπορεί να μεγαλώσει η έκτασή του και να συμπεριλάβει περιοχές όπως τμήμα από το Ε διαμέρισμα του Πειραιά (μεταξύ Αγ. Δημητρίου, Σαλαμίνος, Καλοκαιρινού, Αναπαύσεως) και τμήματα του δήμου Κερατσινίου όπως την περιοχή γύρω από την κοπή μέχρι Σαλαμίνος και νεκροταφείο, την Ευγένεια και τη Χαραυγή με όριο τις οδούς 25ης Μαρτίου, και Χρυσοστόμου Σμύρνης (ή Δωδεκανήσου). 
Για τις νέες περιοχές καλό θα είναι να ερωτηθούν οι κάτοικοι αν και δεν εμπιστεύομαι καθόλου τους πιθανούς διοργανωτές ενός τέτοιου δημοψηφίσματος. Με αυτές τις περιοχές, ο πληθυσμός του δήμου Πειραιά θα μειωθεί κατά 3-4 χιλ. κατοίκους περίπου και ο δήμος Κερατσινίου κατά 10 χιλ περίπου με τον νέο Δήμο Δραπετσώνας να ξεπερνά τις 25.000 κατοίκων, αριθμό ικανοποιητικό για έναν οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης.
* Ο Γιώργος Τσιρίδης έχει διατελέσει δημοτικός σύμβουλος Δραπετσώνας

Οι δουλειές των άλλων είναι οι καλύτερες;

του Μανώλη Γλαμπεδάκη

Ένα σχόλιο σχετικό με την ανάρτηση για το κλείσιμο του δήμου, και την απάντηση του κ. Δημάρχου. 
Μέσα στον οίστρο της μαγκιάς του ο δήμαρχος, συμφωνεί ότι θα έπρεπε να κλείσει τον δήμο διαμαρτυρόμενος και για τα θέματα εκπαίδευσης, και για την φοροκαταιγίδα (αυτή έρχεται σε πολλές δόσεις) και για δεκάδες άλλα θέματα. Δεκάδες μέρες κλειστός ο δήμος –δεν τρέχει τίποτα- στις 240 περίπου εργάσιμες μέρες του έτους. Εντάξει, σχήμα λόγου είναι θα μου πείτε. Κυρίως είναι αντίληψη και νοοτροπία που, και να ήθελε, δεν θα την εφαρμόσει.

Η αντίληψη όμως δείχνει μια απαξίωση του ίδιου του έργου για το οποίο κλήθηκε από τους δημότες να διαχειριστεί ο δήμαρχος μας. Η παραδοσιακή αντίληψη των διαχειριστών των δημόσιων φορέων ότι «αυτό που δεν θα κάνουμε σήμερα μπορούμε να το κάνουμε αύριο» απαξιώνει το δημόσιο, το έφερε στο χάλι που έχει σήμερα και όλα δείχνουν ότι παρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις δεν προσδοκούμε καμιά αλλαγή.

Η νοοτροπία που θέλει τον δήμο μια άχαρη μονάδα διαχείρισης της καθημερινότητας μας που εγκλωβίζει την σπουδαία ίσως και μοναδική ικανότητα μας για τις μεγάλες λύσεις, καθώς εκεί έξω στην κεντρική πολιτική σκηνή συμβαίνουν τα μεγάλα και σπουδαία, είναι σαράκι. Στα σωθικά των σπουδαίων διαχρονικά δημάρχων, των έτοιμων από καιρό να σώσουν την Ελλάδα. Το επόμενο βήμα, όταν είναι σε εξέλιξη «τα μεγάλα και σπουδαία» να κλείνουμε το δήμο και να τρέχουμε εκεί να δώσουμε την λύση μας.

Λίγο υπερβολικός ίσως; Ο δήμος όμως είναι πράγματι μια «μονάδα διαχείρισης της καθημερινότητας μας» καθόλου άχαρη, κι αυτό πρέπει να το έχει χωνέψει καλά όποιος θέλει να τον διαχειριστεί. Δευτερευόντως πρέπει να έχει και ένα όραμα, πως αυτή την καθημερινότητα θα την κάνει καλύτερη.

Ας προσέξουμε μια πραγματικότητα.

Σπουδαίοι δήμαρχοι έχουν αναδειχτεί τώρα και στο παρελθόν αυτοί που δεν μπερδεύουν την αυτοδιοικητική τους υπόσταση με τις κυβερνητικές επιλογές. Που στηρίζουν ή συγκρούονται με τις επιλογές αυτές, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του τόπου τους και των δημοτών τους. Οι υπόλοιποι είναι για τα πανηγύρια.

Μια άλλη πρόταση για τα Λιπάσματα

Του Μανώλη Γλαμπεδάκη

Χάνουμε οριστικά την περιοχή της Ανάπλασης με κυβέρνηση της Αριστεράς; Με Περιφέρεια στα χέρια της Αριστεράς; Με Δήμο στα χέρια της Αριστεράς;
Πολύ πιθανόν αν κάτοικοι, φορείς και κυρίως Δημοτική Αρχή, εξακολουθούν να θεωρούν προτεραιότητα τους την «προστασία» του δημόσιου χαρακτήρα του ΟΛΠ, ο οποίος σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις θεωρείται ήδη ιδιωτικοποιημένος, και προτάσσουν αγωνιστικά την ιδεοληπτική άποψη «όλα ή τίποτα» 

Ας το εξηγήσουμε με μια σύντομη αναδρομή.
Το όνειρο των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής για τα 600 περίπου στρέμματα της πρώην βιομηχανικής περιοχής Δραπετσώνας-Κερατσινίου, ήταν η αξιοποίηση τους με τρόπο που να επιτρέπει την πρόσβαση των κατοίκων στην θάλασσα και την δημιουργία ενός μεγάλου πάρκου τουλάχιστον 300 στρεμμάτων. 

Το όνειρο άρχισε να γίνεται εφιάλτης από τον Ιούλιο του 14, όταν με τον νέο Ρυθμιστικό Νόμο η περιοχή επανακαθορίστηκε ως «λιμενοβιομηχανική» και οι επιχειρήσεις Μελισσανίδη άρχισαν να κατασκευάζουν διυλιστήριο απόβλητων πλοίων.
Στον εφιάλτη αυτόν, ο τότε υπουργός Παναγιώτης Λαφαζάνης μας έδωσε αρκετά καταπραϋντικά χαπάκια σε μορφή «θα τροποποιήσουμε τον Νόμο», τέλειωσαν τα χαπάκια, τέλειωσε και η τροποποίηση. 

Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ σημαίνει ότι ο ιδιώτης ιδιοκτήτης παραλαμβάνει και την «λιμενική ζώνη» μήκους 2,5 περίπου χιλιομέτρων και βάθους 50 μέτρων που περιμετρικά καλύπτει όλη την ακτή της Δραπετσώνας. Ο ΟΛΠ δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ για λογαριασμό του αυτή την ζώνη, γιατί εκεί υπήρχαν τα εργοστάσια. Των λιπασμάτων, των τσιμέντων, των πετρελοειδών. Είχε σχέδια όμως μετά το κλείσιμο των εργοστασίων μέχρι και πρόσφατα, τα οποία δεν πρόλαβαν να υλοποιηθούν. Τώρα μπορεί να υλοποιηθούν από τον όποιο ιδιώτη. 

Μια μέρα πριν τις εκλογές

 Αρθρογράφος: Γιώργος Νικολάου.Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών

Μια μέρα πριν τις εκλογές, και αφού προβληματίστηκα πολύ αν θα πρέπει να γραφτούν και να δημοσιοποιηθούν αυτές οι γραμμές, αποφάσισα ότι από το να το μετανοιώσω αργότερα γιατί δεν τόκαμα, ας πάρω καλύτερα το ρίσκο να εκφράσω φωναχτά τις σκέψεις μου, υφιστάμενος και τις συνέπειες από την ηχώ τους.

Αυτό το οχτάμηνο του πυκνού πολιτικού χρόνου που έτρεξε από τις εκλογές μέχρι σήμερα με γέμισε ανάμεικτα συναισθήματα σε σχέση με το πώς ασκήθηκε η εξουσία από την πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας. Ο αρχικός ενθουσιασμός εναλλάσσονταν με την αμφιβολία, την απογοήτευση, την ανυπομονησία, το θυμό, τον ενθουσιασμό, την ελπίδα και δωσ’ του πάλι απογοήτευση, σε συνδυασμό με την καχυποψία που γεννούσε η ιστορική γνώση των αδέξιων χειρισμών της αριστεράς όταν βρίσκονταν μπροστά σε κρίσιμες καταστάσεις.

Το τρίτο μνημόνιο, μετά το ηχηρό ΟΧΙ του λαού στους εκβιασμούς των ευρωπαίων εταίρων μας, θα μπορούσε, πράγματι, να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα μιας έκρηξης αγανάκτησης, αλλά και απογοήτευσης, για το déjà vu της πολιτικής συμπεριφοράς της αριστεράς στη χώρα μας, η οποία, μπροστά στα δύσκολα αμφισβητεί την ίδια την πολιτική νομιμοποίησή της και το δικαίωμά της να κυβερνήσει και να πάρει κρίσιμες αποφάσεις στο όνομα του ελληνικού λαού, ο οποίος την έφερε στην εξουσία.

Είχαμε, όμως, αποκρυπτογραφήσει και ερμηνεύσει τι ακριβώς ήθελε και περίμενε ο ελληνικός λαός από τον ΣΥΡΙΖΑ; Ποιοι ακριβώς συνέθεταν το 36% των εκλογών του Γενάρη και ποιοι το 62% του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος; Πώς άραγε φαντάζονταν τη χώρα μετά τη διαπραγμάτευση, σε δύο, σε πέντε ή σε δέκα χρόνια;

Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι το 4,6% του ΣΥΡΙΖΑ του 2009 (πίσω και από το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη) μετατράπηκε σε 27% το 2012 και σε 36,34% το Γενάρη του 2015, γιατί ξαφνικά οι Έλληνες έγιναν ριζοσπάστες αριστεροί, υιοθετώντας την ακραία αντιευρωπαϊκή ρητορική της Αριστερής Πλατφόρμας και της Ίσκρα. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν, καταρχάς, μία αποδοκιμασία του διεφθαρμένου, ανάλγητου και απαξιωμένου πολιτικού μορφώματος που συνέθεσαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και οπωσδήποτε, η αναζήτηση της ελπίδας για μια πιο ανθρώπινη, κοινωνικά δίκαιη και πατριωτική διακυβέρνηση της χώρας, απέναντι στο διαφαινόμενο ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας που είχαν ήδη συναποφασίσει Σαμαράς και Βενιζέλος.

Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Λαφαζάνης, ο Λαπαβίτσας και ο Στρατούλης δεν ήταν συνεπείς με τις ιδέες τους, γιατί από το Γενάρη ακόμη, αλλά και μέσα στην κυβέρνηση, είχαν καταστήσει σαφή τον αντιευρωπαϊκό προσανατολισμό τους και τη διάθεσή τους για έξοδο από την Ευρωζώνη. Βρίσκονταν όμως σε αρμονία με το εκλογικό σώμα που ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές;