Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΚΑΤΑΡΑ


του Στρατή Γιαννίκου, Διευθυντή του 9ου Δημ.Σχ. Κερατσινίου
              Αρχές  δεκαετίας του ΄70. Ήταν μια άλλη εποχή. Θυμάμαι το δάσκαλό μας, αυστηρός όσο δεν έπαιρνε, όμως ήταν δίκαιος, δεν χαριζόταν σε κανέναν. Δεν έβλεπε  «καλό» η «κακό» μαθητή, πλούσιο ή φτωχό. Η βέργα από λυγαριά πρώτα στου γιου του τα χέρια έβρισκε πεδίο εφαρμοσμένης παιδαγωγικής, όταν ο Δημητράκης έπεφτε σε παραστράτημα.

     Στην ημερήσια διάταξη σωφρονισμού η αφεντιά μου κι ο Παναγιώτης ο Ζορμπάς. βλέπεις  τού κάναμε το βίο αβίωτο. Μα έλα που το χαιρόμασταν, μα έλα που μάς έδερνε και γελούσαμε. Μέρα με τη μέρα αυξανόταν η ζωηράδα μας, αυξάνονταν και οι ξυλιές. Δυνάμωνε κι εμάς το πείσμα και όσες βεργιές κι αν τρώγαμε, συνέχιζε το χαμόγελο, πικρό μα συνέχιζε!
           
          Τον άνθρωπο, το λέω και το εννοώ -γιατί  ήταν Άνθρωπος - κάποια μέρα τον έβγαλα από τα ρούχα του. Η αγανάκτησή του έφτασε στο έσχατο σημείο και μού εκστόμισε την ευχή–κατάρα:    
   - Να γιν’ς βρε μια μέρα δάσκαλους  τσι ‘συ , να δεις τι τραβώ απί ‘σένα.

        Τα χρόνια πέρασαν, μα κάθε χρόνο τέτοιες μέρες που ανοίγουν τα σχολειά, σκέφτομαι ότι έγινα δάσκαλος από μιαν  ευχή – κατάρα. Εκείνη τη μέρα η φωνή του δασκάλου ήταν πεσμένη, ξεψυχισμένη από την απόγνωση. Πέρασε καιρός για να καταλάβω το δώρο που μού έκανε. Η φωνή αυτή δεν έσβησε ποτέ. ΄Ισα – ίσα που χρόνο με το χρόνο δυναμώνει στ’ αυτιά μου. Είναι η φωνή της συνείδησης του δασκάλου:-  Να γιν’ς βρε μια μέρα δάσκαλους  τσι ‘συ , να δεις τι τραβώ απί ‘σένα.                                                                                                        
          Δάσκαλέ μου σ’ ευχαριστώ