Ο σχεδιασμός και η προβολή της ταυτότητας μίας πόλης

Ο σχεδιασμός και η προβολή της ταυτότητας μίας πόλης – Τα λάθη και οι νέες τάσεις στο branding των πόλεων

Άρθρο του Ράλλη Γκέκα Δρ. Οικονομικών ΤΑ   

 από localit

Η προσπάθεια να προσδιοριστεί η ταυτότητα μιας πόλης έχει ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Το place branding, το place marketing, το locality branding είναι ορισμένες μόνο έννοιες, οι οποίες από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 έχουν συστηματοποιηθεί στη διεθνή ακαδημαϊκή βιβλιογραφία. Από τότε, ιδιαίτερα από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, μέχρι σήμερα, η θεωρία εμπλουτίστηκε με πολύ μεγάλη εμπειρία, ανανεώθηκε και επικαιροποιήθηκε με τα νέα δεδομένα. Το άρθρο αυτό έχει τρεις στόχους:

1. Ο πρώτος είναι να αμβλύνει τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των ακαδημαϊκών-θεωρητικών αναζητήσεων και της πραγματικότητας.
2. Ο δεύτερος έχει να κάνει με την Ελληνική υπάρχουσα κατάσταση. Το City Branding αποτελεί, διεθνώς, έναν πολύ βασικό άξονα πολιτικής παρέμβασης της ΤΑ. Στην Ελλάδα, παρά τις όποιες φιλότιμες προσπάθειες έχουν καταβληθεί[1], η πολιτική αυτή δεν έχει ενταχθεί στην ατζέντα των περισσότερων δημάρχων. Για να υπάρξει ένα μέγεθος σύγκρισης είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι, σε σχετική έρευνα που έγινε, το εν τρίτον των νορβηγικών δήμων εφαρμόζουν πολιτικές branding για τις πόλεις τους. Στην Ελλάδα τα αντίστοιχα μεγέθη είναι σχεδόν αποκαρδιωτικά.
3. Ο τρίτος λόγος που οδήγησε στη συγγραφή αυτού του άρθρου έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι ελάχιστοι δήμοι στην Ελλάδα, που έχουν ασχοληθεί με το branding της πόλης τους, έχουν ασχοληθεί πολύ στρεβλά ή στην καλύτερη περίπτωση με όρους της δεκαετίας του ‘90.

Για όλους τους παραπάνω λόγους νομίζουμε ότι αξίζει ο κόπος να ξεκινήσει ένας σοβαρός διάλογος μεταξύ ακαδημαϊκών, στελεχών και αιρετών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ώστε να μπορέσουμε με αυτό τον τρόπο να παρακολουθήσουμε αποτελεσματικά τα δρώμενα στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Τι είναι το City Branding

Τα καλύτερα... πεζοδρόμια του Πειραιά

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι γράφοντες για φαγητό εκπονούμε λίστες με φαντεζί αυλές, πυκνούς κήπους και δροσερούς αυλόκηπους. Με ταράτσες με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα ή στην Ακρόπολη. Ξεχνάμε τα μαγαζιά που ξεκαλοκαιριάζουν στο πεζοδρόμιο, σε γειτονιές κρυμμένες σαν επτασφράγιστο μυστικό στον κόρφο της πόλης. Τα ξεχνάμε μάλλον γιατί είναι πιο ταπεινά, πιο στριμωχτά, χωρίς lounge μουσικές και φώτα γλαρά. Γιατί και το φαγητό τους είναι ταπεινό. Έχουν όμως μια γλύκα αυτά τα μαγαζιά...

Βασικό είναι να είναι σε ήρεμους δρόμους, μακριά από κίνηση και εξατμίσεις αυτοκινήτων μέσα στα ρουθούνια μας. Eπίσης, μακριά από κάδους σκουπιδιών – ελπίζω την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές να έχει ολοκληρωθεί η αποκομιδή των απορριμμάτων και να έχουν πλυθεί κάδοι και δρόμοι.

Θα ξεκινήσω με τον Πειραιά. Δεν είναι λίστα αυτό που ακολουθεί. Μια βόλτα σε γειτονιές και στέκια αγαπημένα είναι. Θα ήθελα να μας πείτε και εσείς τα δικά σας.
Στο Χατζηκυριάκειο είναι ο Γιάννης, επί της Χατζηκυριακού, απέναντι από το μεγάλο οικόπεδο του ορφανοτροφείου. Ψαροταβέρνα με σωστά ψησίματα, καλό τηγάνι, βραστές και ωμές σαλάτες. Έξοχο το χταπόδι στη σχάρα, οι σαρδέλες, τα τηγανητά ψαράκια. Λίγα μέτρα πιο κάτω, στην καλτ Μαργαρώ, πάμε για μπαρμπούνια και γαρίδες, αμφότερα στο τηγάνι. Μόνο αυτά έχει. Το σκηνικό, η αύρα, σαν να ’σαι σε νησί.