Άρθρο του Χάρη Κουγιουμτζόπουλου
Αρα πρώτον: Η λύση του θεσμού των Συμπράξεων και των ευρύτερων θεσμοθετημένων προγραμματικών συμφωνιών είναι βασικό στοιχείο νομιμοποίησης που μπορεί να δώσει λύση στο αδιέξοδο σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των δήμων. Και οι δημοτικοί σύμβουλοι είναι υποχρεωμένοι να απολογηθούν στην τοπική τους κοινωνία για τις πράξεις τους, να μην το ξεχνάμε.
Η υπόθεση των αρμοδιοτήτων όχι μόνο μεταβιβάζει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι κυβερνησιμότητας στα εκτελεστικά όργανα, αλλά αποτελεί κατά την γνώμη μου και μια τεράστια ευκαιρία για μια υπόθεση που έπρεπε να έχει διευθετηθεί εδώ και πολύ καιρό. Το 90% των θεμάτων που συζητιούνται στα δημοτικά συμβούλια απλά τα ταλαιπωρούν, χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Αν διαβάσει κανείς αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων θα δει ότι υπάρχει μια πολύ μεγάλη ομάδα από αυτές που ψηφίζονται πάντα ομόφωνα από όλα τα δημοτικά συμβούλια αφού δεν έχει κανένα νόημα η συζήτησή τους όπως η παραχώρηση θέσεων στάθμευσης για αναπήρους, η αποδοχή ΣΑΤΑ, η συγκρότηση επιτροπών παραλαβής κατόπιν κλήρωσης κλπ.
Δημοσιογράφου ο οποίος ασχολείται με θέματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
Είναι σίγουρο ότι το σύστημα της Απλής Αναλογικής όπως εφαρμόστηκε στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές νομοθετήθηκε πρόχειρα, στο πόδι και αγνοώντας την ελληνική πραγματικότητα και τις διοικητικές αρχές.
Οι δήμοι δεν είναι σύλλογοι, αλλά μέρος της διοικητικής διάρθρωσης του ελληνικού κράτους.
Είναι επίσης σίγουρο ότι τόσο ο Δήμαρχος όσο και το Δημοτικό Συμβούλιο διαθέτουν την απόλυτη λαϊκή εντολή και αυτή είναι Συνταγματικά Κατοχυρωμένη και δεν μπορεί να προσβληθεί με νομικές παρακαμπτηρίους.
Αρα βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο κυβερνησιμότητας όταν και όπου δεν μπορεί να υπάρξει συναίνεση μεταξύ Δημοτικού Συμβουλίου και του Δημάρχου.
Είναι σίγουρο ότι το σύστημα της Απλής Αναλογικής όπως εφαρμόστηκε στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές νομοθετήθηκε πρόχειρα, στο πόδι και αγνοώντας την ελληνική πραγματικότητα και τις διοικητικές αρχές.
Οι δήμοι δεν είναι σύλλογοι, αλλά μέρος της διοικητικής διάρθρωσης του ελληνικού κράτους.
Είναι επίσης σίγουρο ότι τόσο ο Δήμαρχος όσο και το Δημοτικό Συμβούλιο διαθέτουν την απόλυτη λαϊκή εντολή και αυτή είναι Συνταγματικά Κατοχυρωμένη και δεν μπορεί να προσβληθεί με νομικές παρακαμπτηρίους.
Αρα βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο κυβερνησιμότητας όταν και όπου δεν μπορεί να υπάρξει συναίνεση μεταξύ Δημοτικού Συμβουλίου και του Δημάρχου.
Αρα πρώτον: Η λύση του θεσμού των Συμπράξεων και των ευρύτερων θεσμοθετημένων προγραμματικών συμφωνιών είναι βασικό στοιχείο νομιμοποίησης που μπορεί να δώσει λύση στο αδιέξοδο σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των δήμων. Και οι δημοτικοί σύμβουλοι είναι υποχρεωμένοι να απολογηθούν στην τοπική τους κοινωνία για τις πράξεις τους, να μην το ξεχνάμε.
Η υπόθεση των αρμοδιοτήτων όχι μόνο μεταβιβάζει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι κυβερνησιμότητας στα εκτελεστικά όργανα, αλλά αποτελεί κατά την γνώμη μου και μια τεράστια ευκαιρία για μια υπόθεση που έπρεπε να έχει διευθετηθεί εδώ και πολύ καιρό. Το 90% των θεμάτων που συζητιούνται στα δημοτικά συμβούλια απλά τα ταλαιπωρούν, χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Αν διαβάσει κανείς αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων θα δει ότι υπάρχει μια πολύ μεγάλη ομάδα από αυτές που ψηφίζονται πάντα ομόφωνα από όλα τα δημοτικά συμβούλια αφού δεν έχει κανένα νόημα η συζήτησή τους όπως η παραχώρηση θέσεων στάθμευσης για αναπήρους, η αποδοχή ΣΑΤΑ, η συγκρότηση επιτροπών παραλαβής κατόπιν κλήρωσης κλπ.

