Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Η επεισοδιακή έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς –απεργίες καθηγητών, «λουκέτο» σε πανεπιστήμια, καταλήψεις σχολείων– στρέφει την προσοχή μας στις χρόνιες παθολογίες της ελληνικής εκπαίδευσης, τις οποίες επέτεινε η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή.Για πρώτη φορά από το 1945, δεν έγινε φέτος ούτε ένας διορισμός μόνιμου εκπαιδευτικού. Μέσα σε τρία χρόνια, οι δάσκαλοι μειώθηκαν από 79.850 σε 70.243 και οι καθηγητές από 102.360 σε 73.533. Οι μαθητές συνωστίζονται σε τάξεις που φτάνουν τα 30 άτομα, όπως στα παιδικά χρόνια των γονιών τους, ενώ το δημόσιο σχολείο υφίσταται αλλεπάλληλους ακρωτηριασμούς.
Τη μία καταργούνται ολόκληρες ειδικότητες επαγγελματικών λυκείων με μεγάλη ζήτηση στην αγορά εργασίας (π.χ. στον τομέα Υγείας), την άλλη η ενισχυτική διδασκαλία, τα τμήματα ένταξης για τους φυσικώς αδυνάτους και η τάξη υποδοχής για παιδιά αλλοδαπών.
Εν έτει 2013, οι σχολικές βιβλιοθήκες, για τις οποίες το κράτος έχει δαπανήσει εκατομμύρια, καταδικάζονται να αραχνιάζουν ελλείψει προσωπικού.Στο μεταξύ, πυκνώνουν τα κρούσματα ενδοσχολικής βίας, όπου πρωταγωνιστούν παιδιά οικογενειών που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση. Στην Εισαγγελία Ανηλίκων έφτασε επώνυμη καταγγελία από γυμνάσιο της Καλλιθέας για περιστατικά κλοπής κολατσιού μαθητών από συμμαθητές τους που πεινούσαν. Το πρόβλημα κουκουλώθηκε, καθώς ο σύλλογος των καθηγητών έσπευσε να καλύψει με δικά του έξοδα τη διατροφή τους. Τα χρηματοδοτικά κενά των σχολείων παροξύνονται, με ακραίο κρούσμα εκείνο του δημοτικού σχολείου της Πάτρας, όπου ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής προσέφερε τα αναγκαία χρήματα για την αντικατάσταση φθαρμένου φωτοτυπικού.