Μέσα σε λιγότερους από δύο μήνες, συντελούνται δύο δολοφονίες με επίκεντρο τη Χρυσή Αυγή. Μέσα σε 48 ημέρες, η νεοναζιστική οργάνωση εμπλέκεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε δύο αιματηρά περιστατικά. Αν έστω αποδεχθούμε την ύπαρξη μιας αναλογίας στα δύο συμβάντα, τότε καταλαβαίνουμε ότι οι Χρυσαυγίτες δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εγγυηθούν ασφάλεια, έστω και για τους "δικούς τους". Πολύ σύντομα, οι ίδιοι ήταν και οι θύτες και τα θύματα, έχοντας απολέσει κάθε ίχνος πυγμής και δύναμης. Η εικόνα του άτρωτου τιμωρού του συστήματος που με τόσο κόπο και επικουρία από τα καθεστωτικά ΜΜΕ έχτιζαν τόσους μήνες, ξαφνικά θρυμματίζεται βιαίως.

Συνεχίζοντας στη γραμμή της "πραγματικής" αναλογίας: Ποια είναι τα θύματα;
Ο Παύλος Φύσσας, ένας 34χρονος αντιφασίστας καλλιτέχνης, ένας ράπερ. Οι δολοφόνοι και οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος τον κατηγορούν για τις ιδέες του, η σκέψη "ποινικοποιείται" και μιας και οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες, αλλά η σάρκα όχι, έθεσαν τέλος στη ζωή του σε έναν δρόμο, στην Αμφιάλη. Ήταν ο Παύλος Φύσσας κομμάτι του σάπιου συστήματος, το οποίο οι χρυσαυγίτες διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι θέλουν να καταστρέψουν; Όχι. Ήταν ένας υπερασπιστής της ελευθερίας, αντιφασίστας, που δεν ήταν "μαζί" τους, ήταν "απέναντί" τους. Με τη μουσική του. Με την τέχνη.

Μόλις 48 ημέρες μετά, δύο ακόμη θύματα, αυτή τη φορά, από το φαντασιακό "στρατόπεδο" της νεοναζιστικής οργάνωσης. Ο Γιώργος Φουντούλης και ο Μανώλης Καπελώνης. Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα και οι θεωρίες συνωμοσίας, τα σενάρια και τα επιχειρήματα που τα πλαισιώνουν οργιάζουν: Η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία αναλαμβάνει δράση από την πρώτη κιόλας στιγμή. Οι κάλυκες δείχνουν σε 9άρι όπλο.