«Κενά παιδιά»

«Κενά παιδιά» | Ένα υπέροχο άρθρο του Δρ. Λουίς Ρόχας Μάρκος, Ψυχιάτρου

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα κοσμήματά μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση καταστροφική!
Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας πρόσφεραν στατιστικές κάθε φορά και πιο ανησυχητικές σχετικά με την οξυμένη και επίμονη αύξησης παιδικής ψυχασθένειας που τώρα έχει φτάσει αναλογίες επιδημίας:
 

Οι στατιστικές δεν ψεύδονται:
• 1 κάθε 5 παιδιά έχει προβλήματα ψυχικής υγείας
• παρατηρήθηκε αύξηση 43% στη Δ.Ε.Π.Υ.( Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας)
• παρατηρήθηκε αύξηση 37% στην εφηβική κατάθλιψη
• παρατηρήθηκε αύξηση 200% στον αριθμό των παιδικών (μεταξύ 10 και 14 ετών) αυτοκτονιών

Τι συμβαίνει και τι κάνουμε λάθος;
Τα σημερινά παιδιά βρίσκονται σε υπερδιέγερση και είναι γεμάτα υλικά δώρα, αλλά στερούνται των βασικών για μια υγιή παιδική ηλικία, όπως:
• συναισθηματικά διαθέσιμους γονείς
• όρια ξεκάθαρα βαλμένα
• υπευθυνότητες
• ισορροπημένη διατροφή και επαρκή ύπνο
• κίνηση εν γένει, ειδικά. Όμως, στην ύπαιθρο
• δημιουργικό παιχνίδι, κοινωνική αλληλεπίδραση, ευκαιρίες για μη-καθοδηγούμενο παιχνίδι και «ευκαιρίες» για να βαριούνται

Τι είδους γονείς θα επιλέξουμε να γίνουμε;

Η παρακάτω φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στο Reddit, υπήρξε πολύ δημοφιλής στο διαδίκτυο. Ένας μπαμπάς περπατάει με το γιο του κατά τη διάρκεια βροχής και χρησιμοποιεί τη μία και μοναδική ομπρέλα που έχει για να κρατήσει στεγνό το παιδί και όχι τον εαυτό του.

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι γονείς ταυτιζόμαστε με αυτόν τον πατέρα.
 Από τότε που γεννήθηκαν τα παιδιά μας, ξεχάσαμε τι σημαίνει ύπνος, χρόνος για τον εαυτό μας, πάρτυ (δεν εννοώ παιδικά πάρτυ!) και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά.
 Το να βάζεις το παιδί σου πάνω από τον εαυτό σου, είναι φυσικά ένα από τα μεγαλεία του να είσαι γονιός. Από την άλλη, χρειάζεται να υπάρχει ένα μέτρο. Όλοι ξέρουμε ότι όταν πέφτει το αεροπλάνο πρέπει να βάλουμε πρώτα τη δική μας μάσκα οξυγόνου και μετά να γυρίσουμε να βοηθήσουμε τους άλλους, έτσι δεν είναι; Στη συγκεκριμένη περίπτωση αν ο μπαμπάς της φωτογραφίας πέσει στο κρεβάτι με πνευμονία, ποιος θα φροντίζει το παιδί; (Ελπίζω να υπάρχει μαμά…)

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της φωτογραφίας για μένα όμως, δεν ήταν η ίδια φωτογραφία. Ήταν τα 550 σχόλια που μάζεψε. Στα σχόλια διαπιστώνεις ότι η ίδια φωτογραφία, προκαλεί διαφορετικές αντιδράσεις στους ανθρώπους ανάλογα με τις προσωπικές τους εμπειρίες. Τα περισσότερα σχόλια ήταν κολακευτικά για τον μπαμπά αλλά υπήρχαν και σχόλια άλλου είδους: οδυνηρά, χιουμοριστικά, ορθολογιστικά…

Εγγραφές στο δωρεάν πρόγραμμα παιδικών κατασκηνώσεων του δήμου

Θερινό πρόγραμμα παιδικών κατασκηνώσεων θα εφαρμόσει ο δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας, με σκοπό τη στήριξη οικονομικά ευάλωτων οικογενειών, αλλά και την προσφορά δημιουργικής απασχόλησης και ψυχαγωγίας στα παιδιά κατά την καλοκαιρινή περίοδο.

Οι εγγραφές ξεκινούν στις 23 Μαΐου και ολοκληρώνονται στις 7 Ιουνίου.

Το πρόγραμμα, που είναι δωρεάν, αφορά παιδιά ηλικίας 6 - 14 ετών, τα οποία θα φιλοξενηθούν, για 14 ημέρες, σε επιλεγμένες ιδιωτικές κατασκηνώσεις κατά τον μήνα Ιούνιο, Ιούλιο ή Αύγουστο.
Συγκεκριμένα:
ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ ΠΕΡΙΟΔΟΙ
1.KINDERLAND 17 - 30/6
2. KINDERLAND 23/6 - 6/7
3. KINDERLAND 22/7 - 4/8
4. KINDERLAND 27/7 - 9/8
5. SUMMERFUN 16 - 30/6
6. SUMMERFUN 15 - 29/7
7. SUMMERFUN 6 - 20/8
8. SUMMERFUN 12 - 26/8
9. THE RUNCH 2 - 16/7
10. THE RUNCH 25/7 - 8/8
11. THE RUNCH 2 -16/8
12. THE RUNCH 9 - 23/8Η τελική επιλογή των παιδιών θα γίνει με σειρά προτεραιότητας και μοριοδότηση με κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια.

Τα αόρατα παιδιά της τάξης

του Δημήτρη Τσιριγώτη
Ας μην το ξεχνάμε αυτό, εμείς οι εκπαιδευτικοί, όταν κάποια παιδιά μας σπάνε τα νεύρα, όταν κάνουν φασαρία, όταν δεν μας προσέχουν, όταν δεν έχουν πρόοδο, όταν γενικά μας κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Λίγη προσοχή ζητάνε και συνήθως αντί να τους τη δώσουμε, τους τη στερούμε ως τιμωρία. Τουλάχιστον ας τους μάθουμε να ζητάνε την προσοχή με πιο όμορφο τρόπο. Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία δεν είναι να αγαπάμε κάποια παιδιά που είναι έτσι και αλλιώς αξιαγάπητα αλλά εκείνα που δεν έχουν αυτή τη λάμψη. Τότε είναι πολύ πιθανό αυτά τα παιδιά να μας εκπλήξουν με τη μεταμόρφωσή τους και με την ανταπόδοση της αγάπης που τους δείξαμε.

Τα αόρατα παιδιά
Είναι αυτά τα παιδιά που οι δάσκαλοι και καθηγητές μαθαίνουν τελευταίο το όνομά τους. Και όταν περάσει ο καιρός, πρώτο το ξεχνάνε. Αυτά που νιώθουν αγωνία κάθε φορά που για να παιχτεί ένας αγώνας χωρίζονται ομάδες. Μην τυχόν και περισσέψουν. Λαχταρούν έστω και προτελευταία οι αρχηγοί να τα διαλέξουν. 

Στις εκδρομές, όταν όλοι κανονίζουν με ποιον θα καθίσουν στο λεωφορείο ή με ποιους θα μοιραστούν το δωμάτιο, αυτά περιμένουν να δούνε πού περισσεύουν θέσεις. Στις φωτογραφίες του τμήματος θα τα βρείτε στις άκρες να ακουμπάνε την κορνίζα. Τα πιο τυχερά από αυτά έχουν ένα φίλο αλλά και αυτός είναι τόσο ίδιος που τους θυμίζει τη διαφορά τους από όλους τους άλλους.

Δεν σηκώνουν ποτέ το χέρι στο μάθημα και άμα τους ρωτήσει ο δάσκαλος μπλοκάρουν και περιμένουν με αγωνία πότε θα φύγουν από το προσκήνιο, πότε ο προβολέας του δασκάλου θα πέσει αλλού. Τα βλέμματα είναι χαμηλωμένα, τα χαμόγελα τρεμουλιαστά και οι κινήσεις αργές, λίγες. Λαχταρούν για λίγο θάρρος, για λίγη αποδοχή από την ομάδα. Η μισή καλή κουβέντα είναι για εκείνα εκτυφλωτικός ήλιος που τα ζεσταίνει για ώρες. Νιώθουν ότι όλοι τα βλέπουν, ότι βλέπουν τη μοναξιά τους. Ότι κανείς δεν τα θέλει. Και ότι δεν αξίζουν για να τα θέλει κανείς. 

Για τους δάσκαλους συνήθως είναι σαν εκείνες τις λευκές σελίδες που κατά λάθος δεν έχουν εκτυπωθεί σε ένα βιβλίο, που τις περνάμε γρήγορα γρήγορα, για να πάμε στις επόμενες. Και όμως, πάνω σε αυτές τις λευκές σελίδες θα μπορούσαμε να ζωγραφίσουμε και έτσι να ομορφύνουμε όλο το βιβλίο.

Πενήντα θετικές φράσεις ...για παιδιά!

Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους και κυρίως τον εαυτό τους. 

Πολλές φορές πάνω στην κούρασή μας, ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε πράγματα που δε θα έπρεπε να πούμε. Τα παιδιά όμως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ του τι κάνουν και του τι είναι.

 Έτσι λοιπόν όταν μέσα στον εκνευρισμό μας αποκαλούμε το παιδί μας «κακομαθημένο», «παλιόπαιδο», «τεμπέλη» ή οτιδήποτε αρνητικό, επειδή έκανε κάτι που δε θα έπρεπε να έχει κάνει, οι λέξεις αυτές γίνονται σπόροι που φυτεύονται μέσα στο μυαλό του. Οι σπόροι τελικά φυτρώνουν και τα αρνητικά αυτά χαρακτηριστικά γίνονται ακόμα μεγαλύτερα. 

 Σκοπός όμως αυτού του post, δεν είναι να μας γεμίσει με τύψεις για όσα αρνητικά μπορεί να έχουμε πει ως τώρα. Σκοπός είναι να μας δώσει τροφή για σκέψη και να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε πώς μπορούμε να βελτιωθούμε ώστε να γίνουμε καλύτεροι γονείς.

Πενήντα θετικές φράσεις για να λέμε στα παιδιά μας 

Ποιες θετικές φράσεις όμως – αντί για αρνητικές – μπορούμε να «φυτέψουμε», ώστε να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας; Τι μπορούμε να τους λέμε σε τακτική βάση, ώστε να καταλάβουν ότι τα αγαπάμε, ότι σεβόμαστε την προσωπικότητά τους και ότι πιστεύουμε στο μεγαλείο που κρύβουν μέσα τους; Να κάποιες ιδέες:
1. Μου αρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς.
2. Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
3. Πήρες σπουδαία απόφαση.
4. Ευχαριστώ που μου το είπες.
5. Είμαι περήφανη για σένα.
6. Μου αρέσει να περνάμε χρόνο μαζί.
7. Μου αρέσουν οι φίλοι σου.

The Pink Panther in "The Pink Phink"

Για μικρά και μεγάλα παιδιά!

Τα παιδιά της ύφεσης

Deutsche Welle Aκόμα και στις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες, υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας. 
Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων δεν τα άφησε ανεπηρέαστα. «Τα παιδιά της ύφεσης» ονόμασε η UNICEF σε έκθεσή της η οποία αναφέρεται στην κατάσταση των παιδιών που ζουν σε πλούσιες χώρες.

 Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων είχε σαν αποτέλεσμα δραστικές περικοπές στα συστήματα κοινωνικής προστασίας και δεν άφησε ανεπηρέαστες τις ζωές των παιδιών. 
Σε 41 από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου ζουν 76,5 εκατομμύρια παιδιά σε σχετική φτώχεια. Αυτό σημαίνει ότι οι οικογένειες τους διαθέτουν εισόδημα μικρότερο από το 60% του μέσου όρου του ευρωπαϊκού εισοδήματος. Στην Ελλάδα, τη Λιθουανία και την Ισπανία πάνω από το 36% των παιδιών ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ είναι 32% και στην Ιταλία 30%. 

Πέντε είναι οι κύριοι παράγοντες που συμβάλλουν στην παιδική φτώχεια:  
1. Η ανεργία των γονιών 
 Η ανεργία αυξήθηκε κατά πολύ σε πολλές αναπτυγμένες χώρες, κυρίως στην νοτιανατολική Ευρώπη. Όταν οι γονείς χάνουν τη δουλειά τους τα παιδιά υποφέρουν σε πολλά επίπεδα. Τα παιδιά ανησυχούν για τους γονείς τους και αυτό έχει επιπτώσεις ακόμα και στις σχολικές τους επιδόσεις. Στην Ελλάδα τουλάχιστον το 21% των παιδιών δήλωσε πως ο ένας γονιός έχασε τη δουλειά του, ενώ το 27% δήλωσε ότι αυξήθηκε η ένταση στην οικογένεια.
  2. Περιορισμένη κρατική στήριξη 
 Κάποιες κυβερνήσεις κατάφεραν πάντως να περιορίσουν τη φτώχεια στη χώρα τους. Ανάμεσα στο 2008 και στο 2012 μειώθηκε ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας στην Χιλή, την Πολωνία, την Αυστραλία και την Σλοβακία. Στη Γερμανία η κατάσταση έμεινε αμετάβλητη. Αντίθετα, αυξήθηκε στην Ισλανδία, την Ελλάδα, τη Λιθουανία, την Κροατία και την Ιρλανδία.
 3. Μονογονεϊκές οικογένειες
  Εκτεθειμένα στη φτώχεια είναι κυρίως τα παιδιά που μεγαλώνουν με ένα γονιό. Ένας λόγος είναι ότι δεν υπάρχει μεγάλη προσφορά σε βρεφονηπιακούς σταθμούς σε πολλές χώρες. Πολλοί γονείς που μεγαλώνουν μόνοι τους τα παιδιά τους δεν μπορούν να έχουν μια κανονική οχτάωρη εργασία με αποτέλεσμα να έχουν μειωμένα εισοδήματα. Εκτός αυτού λείπει από το οικογενειακό εισόδημα ο δεύτερος μισθός, ο οποίος υπάρχει κατά κανόνα όταν οι γονείς είναι μαζί.
  4. Παιδιά με μεταναστευτικό υπόβαθρο  
Τα παιδιά με μεταναστευτικό υπόβαθρο είναι πιο εκτεθειμένα στη φτώχεια από ότι τα άλλα παιδιά. Συχνά τα παιδιά με μεταναστευτικό υπόβαθρο έχουν προβλήματα με τη γλώσσα και την εκπαίδευση και δεν μπορούν να βρουν καλά δουλειές με καλή αμοιβή.
  5. Πολλά αδέλφια  
Τα αδέλφια κάνουν πιο πλούσια τη συναισθηματική ζωή των παιδιών, αλλά αυξάνουν τον κίνδυνο της φτώχειας. Η ανάγκη για περισσότερο χώρο, τροφή και σχολικά είδη αυξάνει με τη γέννηση κάθε παιδιού. Σύμφωνα με την έκθεση της UNICEF, οι γονείς με δυο παιδιά έχουν 40% περισσότερα έξοδα σε σχέση με τα ζευγάρια χωρίς παιδιά. Όπως υπογραμμίζεται, πάντως, στη μελέτη, η ευτυχία των παιδιών είναι τελικά το μέλλον κάθε κοινωνίας.    Marcus Lütticke / Μαρία Ρηγούτσου

Τι είναι η κακοποίηση παιδιών;