Συντάκτης: Χαρά Τζαναβάρα
Για περισσότερα από σαράντα χρόνια έμενε ένα κουφάρι απέναντι από το πολυϊατρείο της Ανάστασης, της γειτονιάς του Κερατσινίου που αναπτύχθηκε από τους ξεριζωμένους της Μικράς Ασίας.
Η περιοχή οφείλει το όνομά της στο ομώνυμο νεκροταφείο, που πλέον διατηρείται μόνο για τους οικογενειακούς τάφους καθώς οι υπόλοιπες λειτουργίες του έχουν μεταφερθεί από χρόνια στο Σχιστό.
Η δυναμική γειτονιά του καλλικρατικού Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας ήταν στην ουσία ακατοίκητη ώς το 1932 και στα όριά της λειτουργούσε μόνο το Νεκροταφείο της Ανάστασης, που είναι το παλιότερο στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά. Ο πρώτος πυρήνας της ήταν οι 25 πέτρινες και κεραμοσκεπείς πολυκατοικίες, που εξασφάλισαν ένα αξιοπρεπές κεραμίδι για τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας.
Μορφωμένοι στη συντριπτική τους πλειονότητα και με δυναμισμό γρήγορα κέρδισαν θέση στην κοινωνική και οικονομική ζωή της πόλης. Την ίδια εποχή άρχισαν να αναπτύσσονται μεγάλες επιχειρήσεις που εξασφάλιζαν μεροκάματο αλλά συνετέλεσαν στην περιβαλλοντική υποβάθμιση που αποτελεί το χαρακτηριστικό για όλους τους δυτικούς δήμους του λεκανοπεδίου. Οι παλιότεροι κάτοικοι της γειτονιάς θυμούνται το «τρενάκι», ένα είδος τελεφερίκ, που διέσχιζε την κεντρική λεωφόρο 25ης Μαρτίου και μετέφερε από αέρος πρώτη ύλη από τα λατομεία Αμφιάλης στο τσιμεντάδικο.
Το ανατολικό όριο της Ανάστασης είναι η σημερινή οδός Ελευθερίου Βενιζέλου.
Για περισσότερα από σαράντα χρόνια έμενε ένα κουφάρι απέναντι από το πολυϊατρείο της Ανάστασης, της γειτονιάς του Κερατσινίου που αναπτύχθηκε από τους ξεριζωμένους της Μικράς Ασίας.
Η περιοχή οφείλει το όνομά της στο ομώνυμο νεκροταφείο, που πλέον διατηρείται μόνο για τους οικογενειακούς τάφους καθώς οι υπόλοιπες λειτουργίες του έχουν μεταφερθεί από χρόνια στο Σχιστό.
Η δυναμική γειτονιά του καλλικρατικού Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας ήταν στην ουσία ακατοίκητη ώς το 1932 και στα όριά της λειτουργούσε μόνο το Νεκροταφείο της Ανάστασης, που είναι το παλιότερο στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά. Ο πρώτος πυρήνας της ήταν οι 25 πέτρινες και κεραμοσκεπείς πολυκατοικίες, που εξασφάλισαν ένα αξιοπρεπές κεραμίδι για τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας.
Μορφωμένοι στη συντριπτική τους πλειονότητα και με δυναμισμό γρήγορα κέρδισαν θέση στην κοινωνική και οικονομική ζωή της πόλης. Την ίδια εποχή άρχισαν να αναπτύσσονται μεγάλες επιχειρήσεις που εξασφάλιζαν μεροκάματο αλλά συνετέλεσαν στην περιβαλλοντική υποβάθμιση που αποτελεί το χαρακτηριστικό για όλους τους δυτικούς δήμους του λεκανοπεδίου. Οι παλιότεροι κάτοικοι της γειτονιάς θυμούνται το «τρενάκι», ένα είδος τελεφερίκ, που διέσχιζε την κεντρική λεωφόρο 25ης Μαρτίου και μετέφερε από αέρος πρώτη ύλη από τα λατομεία Αμφιάλης στο τσιμεντάδικο.
Το ανατολικό όριο της Ανάστασης είναι η σημερινή οδός Ελευθερίου Βενιζέλου.
