Η οργάνωση κινηματογραφικών προβολών με θέμα την εκπαίδευση είναι το όνειρο πάρα πολλών εκπαιδευτικών, οι οποίοι κάτω από αντίξοες πολλές φορές συνθήκες κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με τις υποδομές, καταφέρνουν να προβάλουν ταινίες τους μαθητές.
Έτσι οι καθηγητές της Γ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης ξεκινούν και αυτοί ένα φιλόδοξο σχέδιο να καταφέρουν να καθιερώσουν μία κινηματογραφική λέσχη.
Σε αυτό το πλαίσιο προτείνουν και τις παρακάτω 37 ταινίες που το περιεχόμενό τους αρμόζει για εκπαιδευτική προβολή και οι οποίες ταινίες δίνουν βήμα για παρατηρήσεις, προτάσεις, διορθώσεις και συμπληρώσεις.
- H λέσχη των αυτοκρατόρων,(2003) μια ταινία για έναν καθηγητή Ιστορίας που προσπαθεί να διδάξει όσο καλύτερα μπορεί τους μαθητές του διδάσκοντάς τους παράλληλα και αξίες και στάσεις. Ώσπου η άφιξη ενός νέου μαθητή θα του ανατρέψει τον γνωστό του κόσμο έως τώρα.
- Freedom Writers,(2007) μια αληθινή ιστορία για μια καθηγήτρια στην Αμερική η οποία προσλαμβάνεται σε ένα σχολείο και έχει να αντιμετωπίσει ένα χωρισμένο-μειονοτικό-επιθετικό μαθητικό πληθυσμό από διαφορετικές φυλές και εθνικότητες με πολλά προβλήματα βίας, ανεργίας κλπ. Προσπαθεί πολύ να τα καταφέρει ώσπου της έρχεται η ιδέα να βάλει τους μαθητές της να γράψουν ένα ημερολόγιο.
- Τα παιδιά της χορωδίας,(2004) του Κριστό Μπαρατιέ. γαλλική ταινία που μας ξετυλίγει την ιστορία σε ένα οικοτροφείο αρρένων με πρωταγωνιστές τον νέο επιστάτη του σχολείου, τους μαθητές (ο καθένας με τα ταλέντα του) και τον Διευθυντή. Η φράση «action-reaction» τα λέει όλα για την παιδαγωγική του Διευθυντή. ), Βρισκόμαστε στη Γαλλική επαρχία, και συγκεκριμένα, στο Fond de l’ Etang, σχολείο για τα ατίθασα και ορφανά αγόρια. Στα μέσα του 20ου αιώνα, διευθυντής είναι ο αυστηρός κύριος Ρασίν, μότο του οποίου είναι το “Δράση – Αντίδραση”, ότι, δηλαδή, κάθε αταξία θα ακολουθεί μια σκληρή τιμωρία. Φυσικά, η απειλή δεν έχει κανένα απολύτως αποτέλεσμα στους μικρούς μαθητές. Γι’ αυτό, θα καταφθάσουν ενισχύσεις. Η άφιξη του δασκάλου και μουσικού Ματιέ, το 1949, θα ανατρέψει τα πάντα στο σχολείο. Ο ευγενικός δάσκαλος βλέπει σε κάθε παιδί ένα σύνολο άπειρων δυνατοτήτων, σε αντίθεση με το διευθυντή του σχολείου.













