Να περάσουμε επιτέλους στην περίφημη φάση της "αριστερής διακυβέρνησης"... Παλαιοί αριστεροί. Της γενιάς του Πολυτεχνείου οι περισσότεροι, και λίγο πιο νέοι, ακόμα και...
Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
Παλαιοί αριστεροί. Της γενιάς του Πολυτεχνείου οι περισσότεροι, και λίγο πιο νέοι, ακόμα και πενηντάρηδες. Επιστήμονες, καλλιτέχνες και μερικοί δημοσιογράφοι. Όχι απαραίτητα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, ψηφοφόροι του, όμως, σχεδόν όλοι. Ανταμώνουμε άπαξ της εβδομάδος σε στέκι των Εξαρχείων και τα πίνουμε. Και συζητάμε, συζητάμε, συζητάμε...
Η έξοδος από τα Μνημόνια μονοπωλεί το ενδιαφέρον:
- Εντάξει, ρε φίλε, δεν είναι για να πανηγυρίζουμε, αλλά, όπως και να το κάνουμε, ο Τσίπρας και η παρέα του τα κατάφεραν, πήραν ό,τι καλύτερο μπορούσαν...
- Ευτυχώς που το παραδέχτηκαν οι Eυρωπαίοι, γιατί οι... δικοί μας, οι Μητσοτακαίοι και οι Μαρινάκηδες, στάζουν χολή...
- Ο Κουτσούμπας ακόμα χειρότερα!..
- Γιατί η Φωφάρα; Άσε ο Βενιζέλος με τον... φιόγκο: τι μίσος αυτός ο άνθρωπος...
- Δεν είναι μίσος, φθόνος για τον Τσίπρα είναι. Τον τελείωσε ο μικρός. Κι αυτόν και τον Σαμαρά...
Ύστερα τα πράγματα... σοβαρεύουν: «Το θέμα είναι τι κερδίζουμε εμείς απ’ αυτή τη συμφωνία. Ο μέσος Έλληνας εννοώ...» λέει ο ένας. «Καλά, αν καταφέρουμε και πάρουμε πίσω τις συντάξεις και το αφορολόγητο, έχουμε άλλη μια τετραετία στην κυβέρνηση» απαντάει ο άλλος. Έτσι, σε πρώτο πληθυντικό, λες και είναι... συνιδιοκτήτης της κυβέρνησης: «Δεύτερη φορά Αριστερά!..» ενθουσιάζεται ένας τρίτος προκαλώντας τον γέλωτα...
